၂၀၀၉ ေမာင္အိုလံပီယာ ဘယ္သူႏိုင္တယ္၊ ဘယ္သူရံႈးတယ္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္လဲ?
Home > ကမၻာ့သမိုင္းသို႔ > ၂၀၀၉ ေမာင္အိုလံပီယာ ဘယ္သူႏိုင္တယ္၊ ဘယ္သူရံႈးတယ္ႏွင့္ ဘာေၾကာင့္လဲ?
ပဏာမေရွ႕ေျပး
ေမာင္အိုလံပီယာ သမိုင္း ၄၄ႏွစ္တြင္ ေမာင္အိုလံပီယာဆုကို ဆြတ္ခူးႏုိင္တာထက္ ရႈံးသြားတာကို ျပန္ႏိုင္ဖို႔က ပိုခက္သည္ဆိုတာ သက္ေသျပထားပါသည္။ သည္ႏွစ္အထိ ေလးေယာက္ေသာသူမ်ား ၾကိဳးစားခဲ့ၾကရာမွာ – ဆာဂ်ီယို၊ ဖရန္႔ဇိန္း၊ ဆန္မီယာဘန္ႏူးႏွင့္ ေရာ္နီကိုးလ္မင္းတို႔ – သူတို႔ေလးေယာက္စလံုး ရံႈးျပီးလွ်င္ ျပန္မယူႏိုင္ခဲ့ပါ။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေရာ္နီကိုးလ္မင္းကို ျပိဳလဲေစျပီးကတည္းက ေဂ်းကတ္တလာ ႏွႏွစ္ဆက္တိုက္ေအာင္ပြဲခံခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မႏွစ္ကေတာ့ သူ႔သရဖူကို လက္လြတ္ခဲ့ရသည္။
ဤသို႔ျဖင့္ ၂၀၀၉ ေမာင္အိုလံပီယာပြဲေရာက္ေတာ့ ကတ္တလာသည္ မျဖိဳႏိုင္ဟုဆိုသည့္ ေရာ္နီကို ျဖိဳႏိုင္တာထက္ ပိုခက္ခဲၾကီးမားသည့္ သူ႔ဘ၀၏ အၾကီးက်ယ္ဆံုးေသာ စိန္ေခၚမႈၾကီးႏွင့္ ထိပ္တိုက္တိုးေလသည္။ သူသည္ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ သမိုင္းကို ျဖစ္ေအာင္ဖန္တီးရေတာ့မည္။
၂၀၀၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၂၈ရက္ တနဂၤေႏြေန႔ ေန႔လယ္ ၁၁ နာရီ ၅ မိနစ္
ေမာင္အိုလံပီယာ ျပိဳင္ပြဲအျပီးမွာ ေဟာေျပာစင္ျမင့္က ထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ေနသည္။ ေနကာမ်က္မွန္တပ္ထားျပီး ေခါင္းက အနည္းငယ္ စိုက္ေနသည္။ လြန္ခဲ့သည့္ ၄၈နာရီက ျဖစ္ပ်က္သြားတာေတြေၾကာင့္ ေမာဟိုက္ေနသည္။ သူသည္ ေသာၾကာည အၾကိဳစစ္ေဆးပြဲႏွင့္ စေနေန႔ ေနာက္ဆံုးျပိဳင္ပြဲၾကားမွာ သူ႔ဆုကို သူျပန္ထိန္းႏိုင္ေအာင္ဆိုျပီး ၁၂ ေပါင္ေတာင္က်ေအာင္ လုပ္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္ ပရိသတ္မ်ားထံမွ တီးတိုးသံမ်ားညံလာသည္။ ကတ္တလာ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေမာင္အိုလံပီယာ အသစ္စက္စက္ ဒတ္စတာဂ်က္ဆင္က ေအာ္လီရန္း ဟိုတယ္ႏွင့္ ကာဆီႏို၏ ေဘာလ္ရြမ္း ခန္းမကို ပရိသတ္ၾကားမွ တိုးျပီး ျပန္သြားတာကိုး။ ပရိသတ္ေတြကလည္း ၾသဘာေပးၾက၏။ ကတ္တလာ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ေနသည္။
ေနာက္တစ္ပတ္ထိ ကတ္တလာသည္ သူ ၁၈ႏွစ္ေလာက္ခ်စ္ျမတ္ႏိုးခဲ့သည့္ သူ႔ဘ၀ျဖစ္ခဲ့သည့္ သည္အားကစားကို စြန္႔ခြာဖို႔ စဥ္းစားေနသည္။ သူ႔ရဲ႕ အနီးစပ္ဆံုး အၾကံေပးသူမ်ားႏွင့္ စကားေျပာျပီး အနားယူဖို႔ ေဆြးေႏြးေနသည္။ သို႔ေသာ္ သူၾကားခ်င္ေနေသာ အၾကံေပးစကားမွာ တစ္ခုတည္းသာျဖစ္သည္။ “မင္းျပန္လာရမယ္။ မင္းေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ၾကိဳးစားရမယ္” ဟူ၍။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူနားေထာင္ခဲ့သည္။ သူျပန္လာမည္။ သူေနာက္တစ္ၾကိမ္ ထပ္ၾကိဳးစားမည္။
“ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမာင္အိုလံပီယာ အသစ္သည္….”
အရာအားလံုး ျငိမ္က်သြားသည္။ အခ်ိန္ေတြ ရပ္တန္႔သြားသည္။ ၾကြက္သားေတြ ေအးခဲသြားသည္။ ရိွရိွသမွ် နားေတြသည္ မျဖစ္စဖူး သတိ၀ီရိယႏွင့္ မလြတ္သြားေအာင္နားေထာင္ေနၾကသည့္ပံုစံပင္။ နာမည္တစ္လံုးေတာင္မလို၊ ပထမဆံုးထြက္လာမည့္ အသံေလးတစ္သံသည္ ကာယဗလေလာက၏ ဘုရင္အသစ္ကို ေဖာ္ထုတ္ေပးေပမည္။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ေလ့က်င့္ခန္းေတြ၊ အစားအေသာက္ေတြ၊ ေပးဆပ္မႈေတြ၊ အိပ္မက္ေတြ အားလံုး သည္ေနရာမွာ အဆံုးအျဖတ္ေပးေတာ့မည္။ ၄၅ၾကိမ္ေျမာက္ ေမာင္အိုလံပီယာပြဲမွာ လူႏွစ္ဆယ့္သံုးေယာက္ျပိဳင္ခဲ့သည္။ သမိုင္းမွာ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၾကံဳရသည္မွာ အဲသည့္ေမာင္မ်ားထဲမွာ အနည္းဆံုးေျခာက္ေယာက္ေလာက္ဟာ ေမာင္အိုလံပီယာဆြတ္ခူးဖို႔ တကယ္အဆင့္ရိွသည့္ ေျပာင္ေျမာက္ေသာ ေမာင္ေတြခ်ည္းျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ စင္ျမင့္အလယ္မွာ ႏွစ္ေယာက္တည္းသာ က်န္ေနသည္။ ဘယ္သူမွ မမွန္းခဲ့သည့္ အတြဲတစ္တြဲ။ ကာယဗလေလာကၾကီး သူ႔ရဲ႕ အသက္ေတြကို ေအာင့္ျပီး နားစြင့္ေနသည္။ တစ္ေယာက္သည္ သူျပန္ေပးလိုက္ရေသာ ကာယဗလ၏ အျမင့္မားဆံုးဆုကို ျပန္ယူဖို႔ေစာင့္ေနသည္။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္း ေမာင္အိုလံပီယာဆုကို ေအာက္ကေန အထက္တိတက္ျပီး အားလံုးကို ႏိွမ္ႏွင္းကာ တစ္ခါတည္း သိမ္းပိုက္သြားမည့္ ပုဂိၢဳလ္ျဖစ္သည္။ ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ႏွင့္ တစ္ႏွစ္လည္း ျပီးဆံုးခဲ့ျပီ။ ထိတ္လန္႔မႈေတြ၊ ေမွ်ာ္လင့္မႈေတြ ေရာျပြန္းေနသည့္ လြန္ခဲ့သည့္ သံုးရက္ကလည္း ၀ါးျမိဳျပီးသြားျပီ။ စိတ္အေစသည္ တအံုေႏြးေႏြးျဖစ္ရာမွ ဆူပြက္လာသည္။ အခုေတာ့ ေပါက္ကြဲထြက္မတတ္ျဖစ္ေနျပီ။
၂၀၀၉ စက္တင္ဘာ ၂၅ ရက္ ေသာၾကာေန႔ မနက္ေစာေစာ ၅ နာရီ ၃၀ မိနစ္
လူနာတင္ကားတစ္စီးသည္ ဟိုတယ္ေရွ႕မွာ ထိုးရပ္ျပီး ဆရာ၀န္မ်ားသည္ ဖီးလ္ဟိသ္အခန္းကို တြန္းထိုးေျပးၾကသည္။
ေသာၾကာ ည ၇ နာရီ ၁၅ မိနစ္
ခါးနံပါတ္တစ္သည္ စင္ျမင့္ေနာက္က ဖေယာင္းပုဆိုး ၾကမ္းခင္းရွည္ၾကီးေပၚမွာ စိမ္ေျပနေျပ လမ္းေလွ်ာက္သြားေနသည္။ သူသည္ ဗရန္႔ခ်္ ၀ါရန္ ျဖစ္သည္။ အာႏိုးကလပ္စ္မွာ တတိယခ်ိတ္ျပီးသည့္ေနာက္မွာ ေဟာကိန္းထုတ္သူမ်ားသည္ ကာယဗလ၏ အတင္းတြန္းထိုး ကစားသမားၾကီးကို ေလွ်ာ့မတြက္ၾကေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ဒီႏွစ္၏ ပြဲက်ပ္ပံုႏွင့္ ေမာင္အိုလံပီယာ ထိပ္ဆံုးေျခာက္ေယာက္ထဲ တစ္ခါမွ မ၀င္ဖူးေသာ ၀ါရန္ဆိုသည့္ နာမည္ကို ထိပ္ပိုင္းကို ေရႊ႕ဖို႔ဆိုသည္မွာ ခက္ခဲေနၾကသည္။ ျပီးေတာ့ ေသြးပူလုပ္သည့္ အခန္းထဲမွ မီးခုိးေရာင္ ေကာ္ေဇာ္ၾကမ္းခင္းၾကီးေပၚလွဲလိုက္သည္။ ေနာက္မိနစ္ႏွစ္ဆယ္အတြင္း က်န္တဲ့ ေမာင္အမ်ားစုသည္ အဲသည့္အခန္းထဲလာျပီး ခံုတန္းရွည္ေတြေပၚ ေျခေထာက္ေတြတင္ျပီးလွဲေနၾကသည္။ ေဂ်းကတ္တလာက အာလူးစားသည္။ ဒတ္စတာဂ်က္ဆင္က ကိတ္မုန္႔စားသည္။ ဒန္းနစ္ ၀ုဖ္က ေခ်ာကလတ္စားေနၾကသည္။
ေသာၾကာ ည ၇ နာရီ ၃၅ မိနစ္
ဖီးလ္ဟိသ္ တံခါးေပါက္က၀င္လာျပီး ကတ္တလာ ေဘးမွာ ဘုတ္ခနဲ လွဲခ်သည္။ မႏွစ္က ဒုတိယ ကတ္တလာႏွင့္ တတိယ ဟိသ္တို႔ တိုးတိတ္စြာ စကားေျပာေနၾကသည္။ ထံုးစံအတိုင္း မယ္လ္ဗင္း အန္သိုနီသည္ အာအက်ယ္ဆံုးျဖစ္သည္။ သူသည္ ဒတ္စတာဂ်က္ဆင္ႏွင့္ ဒန္းနစ္ ဂ်ိမ္းစ္တို႔ကို သူ႔၏ ရိုးရာဓေလ့တီးလံုးမ်ားကို အမွတ္ရေၾကာင္း၊ ထိုတီးလံုးမ်ားကို ေရာသမေမႊကာ အခု ဘယ္လိုကိုယ္ဟန္ျပခဲ့ရေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေ၀ေ၀ဆာဆာေျပာကာ ခ်ဴပ္ထားေလသည္။
ေသာၾကာ ည ၈ နာရီ ၁၀ မိနစ္
အန္သိုနီႏွင့္ ဂ်က္ဆင္တို႔သည္ ဆန္ကိတ္မုန္႔မ်ားကို ျမံဳ႕ေနၾကသည္။ (Rice cakes – calories: 35, carbs: 7 grams, taste: 0)။ ထိုစဥ္တြင္ ဟိသ္သည္ ဒိန္ခဲတံုးၾကီးကို တ၀က္ေလာက္စားသည္။ ထို႔ေနာက္ ငွက္ေပ်ာသီး ေထာပတ္သုတ္ထားသည့္ ေပါင္မုန္႔ေတြကို တ၀တျပဲစားေနသည္။ “ဒီပစၥည္းေတြႏွင့္ မင္းေတာ့ ပ်ဳိ႔အန္ကုန္ေတာ့မွာပဲ။” အန္သိုနီက သတိေပးသည္။ ထိုအေတာအတြင္းပင္ စင္ျမင့္ေနာက္ ကိုက္တစ္ရာေလာက္အကြာ ေဟာလ္ခန္းၾကီးမွာ ခါးနံပါတ္တစ္သည္ အ၀တ္အစားေတြခြ်တ္ျပီး ေဆးလိမ္း၊ ဆီလိမ္းေနသည္။
ခါးနံပါတ္ တစ္ ဘရန္႔ခ်္ ၀ါရန္ (ဒုတိယရသူ – Branch Warren)
ကိုယ္ကာယတစ္မ်ဳိးကို ၾကည့္ရသည္မွာ အရိႈက္ကို ခပ္ျပင္းျပင္းေဆာင့္ထိုးတာ ခံလိုက္ရသလိုျဖစ္သြားသည့္ အခ်ိန္ေတြရိွသည္။ ဒါသည္ စင္ျမင့္အလယ္မွာ ဘရန္႔ခ်္ ၀ါရန္ ညွစ္သည့္အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ၾကံဳရသည္။ သူသည္ ပို႔စ္ေဒါင္းကိုေတာင္ ပါ၀င္ယွဥ္ျပိဳင္ႏိုင္မည္သာမက သူ႔ေနာက္မွာ ျပိဳင္ၾကသည့္ ေမာင္၂၂ ေယာက္ကို စဥ္းစားျပီးသည့္အခါ ထိပ္ဆံုးသံုးေယာက္အတြင္းေတာင္ ၀င္ႏိုင္သည္ဟူ၍ ခ်က္ခ်င္းကို သိသာသြားသည္။ ၅ ေပ ၇ လက္မႏွင့္ ၂၄၈ေပါင္ရိွသူသည္ ဘယ္ထုထည္ အမ်ဳိးအစားကိုမဆို ယွဥ္ျပိဳင္အႏုိင္ယူႏိုင္သည္။ သူ၏ ေနာက္ေက်ာသည္ သံုးႏွစ္အတြင္းမွာ အားနည္း လုိအပ္ေနေသာ အေနအထားမွ အဖိုးတန္ပစၥည္းတစ္ခုအျဖစ္ တရိပ္ရိပ္ေျပာင္းလဲလာခဲ့သည္။ မႏွစ္က အိုလံပီယာႏွင့္ (၂၀၀၆၊ ၁၂ ခ်ိတ္ျပီး) သည္ႏွစ္ ၾကားမွာ အကြာျခားၾကီး ကြာျခားသြားေစသည္။ သူ၏ အားသာခ်က္မွာ ဘီလူးၾကီးလို ထုထည္ၾကီးမားမႈျဖစ္ျပီး အဲသည့္အေပၚမွာ ၾကြက္သားမ်ား အေသးေသးအမွ်င္မွ်င္ ကြဲျပားေပၚလြင္ေနမႈေတြႏွင့္ လွည့္စားထားပါေသးသည္။ သူ႔ လက္ေမာင္းေနာက္သားႏွင့္ လက္ဖ်ံတို႔သည္ အားနည္းျပီး သူ႔ေနာက္ေက်ာႏွင့္ ဆံုမ်ား သည့္ထက္ကြဲျပားလွ်င္ ပိုေကာင္းသြားပါမည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ၏ ထုထည္ၾကီးမားမႈၾကီးက အားနည္းခ်က္ေတြအားလံုးကို ေက်ာ္လႊားသြားသည္။ အိုင္အဖ္ဘီဘီ ဒုိင္လူၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္ စတီးဖ္ ၀ီအင္ဗာဂါ က ေနာက္ပုိင္းမွာ ေျပာခဲ့သည္။ “ဘရန္႔ခ်္သည္ တနည္းဆိုရလွ်င္ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားသြားေစပါသည္။” ဟူ၍။
ခါး နံပါတ္ ၄ ဗစ္တာ မာတီနက္စ္ (ဆဌမရသူ – Victor Martinez)
ဗစ္တာ မာတီနက္စ္ကေတာ့ စိတ္ေတာ့ သိပ္မေခ်ာက္ခ်ားေစ၊ သို႔ေသာ္ ေလးစားခံ့ညားစရာေကာင္းေပသည္။ သူသည္ ထုထည္ႏွင့္ အခ်ဳိးအစားလွပမႈ ႏွစ္ခုလံုးကို ေပါင္းစပ္ေဖာ္ျပႏိုင္ခဲ့သည္။ ၂၀၀၇တြင္ ထိုေပါင္းစပ္မႈသည္ သူ႔အား နယူးေယာက္ကို ေမာင္အိုလံပီယာ ဒိုင္းဆုၾကီး ျပန္ယူႏိုင္ခါနီးအထိ ျဖစ္သြားေစသည္။ သို႔ေသာ္ သူ၏ ဒူးခြဲစိတ္မႈသည္ သူ႔အား မႏွစ္က ပံုမွန္အ၀တ္အစားႏွင့္သာ ေနသြားေစသည္။ သည္တစ္ေခါက္ေတာ့ သူ႔ ေအာက္ပိုင္းမ်ား သိသိသာသာကို အားနည္းေနသည္။ အားနည္းျပီး အစင္းစင္းမ်ားေပၚလြင္မႈလည္း ေလ်ာ့က်သြားတာေၾကာင့္ ေပါင္ခ်ိန္ ၂၅၀ ရိွေသာသူ႔ကို သရဖူကေနေ၀းေ၀းကို ေရာက္သြားေစေသာ္လည္း အခ်ဳိးအစားလွသည့္ သူ႔အေပၚပိုင္းထုၾကီးက သူ႔အား ေအာက္ထိျပဳတ္မက်ေအာင္လည္း ဆြဲတင္ႏိုင္ခဲ့သည္။
ခါးနံပါတ္ ၉ ကိုင္ ဂရင္း(စတုတၳ- Kai Greene)
လြန္ခဲ့သည့္ ေျခာက္လေလာက္က အာႏိုးကလပ္စစ္ကို သူႏိုင္ခဲ့ျပီးေနာက္ ကိုင္ဂရင္း အေၾကာင္း မၾကားရေတာ့ပါ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ သူ႔ကိုယ္ကာယ အဆန္းတၾကယ္ျဖစ္ေနပါေစ သူ႔အေၾကာင္းသိပ္မၾကားရေတာ့ပါ။ သူ႔၀င္းေတြသည္ ၾကမ္းျပင္ကုိထိမတတ္ တြဲက်ေနသည္။ လက္ေမာင္းေရွ႕သားမ်ားသည္ မို႔ေမာက္လြန္းေတာ့ ေခါင္မိုးကိုပင္ထိေတာ့မလား ထင္ရသည္။ သူ႔ေျခေထာက္မ်ားမွ အစင္းေၾကာင္းေတြသည္ ‘စစ္ႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး’ စာအုပ္မွ စာေၾကာင္းေတြထက္မ်ားေနသလိုပင္။ သူသည္ အေကာင္းဆံုး ကိုယ္ခႏၶာအစိတ္အပိုင္းမ်ာကို တပ္ဆင္ထားေသာ္လည္း အားလံုးစုလိုက္လွ်င္ ေခ်ာမြတ္ေျပျပစ္မႈက် အားနည္းေနသည္။ ျပီးေတာ့ သူစင္ေပၚမွာ သက္ေသာင့္သက္သာ အေနအထားျဖင့္ ရပ္ေနလွ်င္ သူ႔ေျခမ်ားကို ကပ္ထားေသာေၾကာင့္ ေသးငယ္သလို ထင္ေနရသည္။ (ကတ္တလာ၏ ေပါင္ကားရပ္ျခင္းႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ သိသာ၏) ၂၅၇ ေပါင္ရိွေသာ ကိုင္ဂရင္းသည္ ပရိသတ္ကို ‘၀ိုး’ ဆိုေသာ အသံမ်ားဆူညံသြားေစသည္။ သို႔ေသာ္ မတ္လက အိုဟုိင္းအိုး၊ ကိုလံဘတ္စ္က ပြဲေလာက္ေတာ့ မဆူညံခဲ့ပါ။
ခါးနံပါတ္ ၁၂ ေဂ်းကတ္တလာ (ပထမ -Jay Cutler)
ေဂ်းကတ္တလာေလာက္ ဘယ္သူမွ် ပရိသတ္ကို မဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့ပါ။ သူ၀င္ေပါက္ က စ၀င္လာကတည္းက သူေတာ္ေတာ္ေကာင္းေနသည္ဆိုတာ သိသာထင္ရွားသည္။ ၂၇၁ ေပါင္ ကြဲျပဲေပၚလြင္ေနေသာ ၾကြက္သားမ်ားႏွင့္။ သူသည္ ပိုမိုကြဲျပားေပၚလြင္ေစရန္အတြက္ သူ႔ ေနာက္ေက်ာထုထည္ကိုေတာ့ အနည္းငယ္ေပးဆပ္လိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေပါင္ေရွ႕သားမ်ားသည္ တခါမွ်မျဖစ္စဖူးေသာ လိုင္းစင္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနသည္။(ေပါင္အတြင္းသားေတြေတာင္ အစင္းစင္းမ်ား အျမွာင္းလိုက္ျမင္ေနရသည္။) သူေက်ာဘက္လွည့္ ျပလိုက္ေသာအခါ သူသည္ အသစ္တစ္ခုကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ တင္ၾကြက္သား အစင္းလိုက္ထင္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔၏ ခါးေနာက္သည္ အရင္ႏွစ္မ်ားက အေရျပားထူေနေသာ္လည္း သည္ႏွစ္ေတာ့ ေပၚလြင္လာသည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူေျပာသည္။ “ကြၽန္ေတာ္တစ္ခါမွ မယူလာဖူးေသာ အေကာင္းဆံုးကို ယူလာခဲ့သည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ဒါသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို အက်ဳိးေက်းဇူးေသခ်ာေပါက္ကို ေပးလိမ့္မည္ဟု သိထားလို႔ပါ။” အက်ဳိးေက်းဇူးကို သူသိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့သည္။
ခါးနံပါတ္ ၁၉ ဖီးလ္ ဟိသ္ (ပဥၥမ – Phil Heath)
ဟိသ္လည္းဘဲ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး သူ႔ကိုယ္ကာယ ေျပာင္းလဲတိုးတက္ဖို႔သာ အခ်ိန္ေပးခဲ့သည္။ သူမ်ားထက္ အသာစီးရေအာင္ ၾကိဳးစားျပင္ဆင္ခဲ့သည္။ လူအေတာ္မ်ားမ်ား – ဒိုင္အၾကီးအကဲ ဂ်င္မ္ ေရာ့ခ္ကဲ အပါအ၀င္ – တို႔သည္ ဖီးလ္ဟိသ္သည္ မႏွစ္ သူ႔ေပါင္ခ်ိန္ ၂၂၇ ေပါင္ စြန္းတုန္းက ေမာင္အိုလံပီယာရႏိုင္သည္ဟု ခံစားမိၾကသည္။ The Gift ဟု နာမည္ရေသာ ဖီးလ္ဟိသ္သည္ မႏွစ္ကအတိုင္း ကြဲျပဲေပၚလြင္သည့္အတိုင္းကို ေပါင္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ထပ္တိုးႏိုင္ခဲ့လွ်င္လည္း ဘာမွ်ျငင္းပယ္စရာမရိွဟု ယံုၾကည္ထားသည္။ ၾကာသပေတးညကေတာ့ သူ ၂၄၀ ေပါင္ရိွသည္။ ေသာၾကာညက် ၂၂၇ ေပါင္ျပန္ျဖစ္သြားသည္။ သူ႔၀င္းမ်ားသည္ ပိုျပန္႔ကားလာသည္။ သို႔ေသာ္ ေပါင္မ်ားက ပိုက်ဥ္းသြားသည္။ အစင္းေတြကေတာ့ ရိွျမဲပါပဲ။ သို႔ေသာ္ မႏွစ္ကေလာက္ မနက္နဲေတာ့ပဲ အနည္းငယ္ ေပါ့သြားသည္။ အကယ္၍ သင့္ကိုသာ The Gift လို႔ နာမည္ေပးထားခဲ့လွ်င္ သင္သည္ စင္ေပၚက တျခားလူေတြႏွင့္ ယွဥ္ရံုသာမက အလြန္ျမင့္မားေသာ ေမွ်ာ္လင့္ၾကီးစြာ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကျခင္းေတြႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။
ခါးနံပါတ္ ၂၃ ဒတ္စတာ ဂ်က္ဆင္ (တတိယ – Dexter Jackson)
ဒတ္စတာကို မွန္းထားၾကသည္မွာလည္း မႏွစ္ကထက္မ်ားပါသည္။ သူတကယ္မႏိုင္ခင္အထိ သူႏိုင္ ႏိုင္တယ္ဆိုတာ သူဘယ္ေတာ့မွ မယံုၾကည္ခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ အခုေတာ့ သူေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္ႏိုင္ရမည္ဆိုသည္ကို သူယံုၾကည္မႈရိွသည္။ The Blade (ဓားသြား)ဟု နာမည္ရေသာ ဒတ္စတာသည္ ၾကိဳးစားျပသခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မႏွစ္ကအေျခအေနေလာက္ မေကာင္းခဲ့ပါ။ အသိသာဆံုးသည္ ေက်ာဘက္လွည့္ လက္ေမာင္းညွစ္ျပသည့္ ကုိယ္ဟန္ျပပံုတြင္ျဖစ္သည္။ ကြာျခားသြားသည္မွာ မစို႔မပို႔ႏွင့္ ပါးသြားျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔ေရွ႕က ေမာင္ ၂၂ ေယာက္ကို ၾကည့္ျပီးေနာက္ သူသည္ ဒုတိယေအာက္ကို က်သြားလိမ့္မည္ဟု သံသယမ်ားျဖစ္လာၾကသည္။
ထိပ္ဆံုးေျခာက္ေယာက္ အၾကိဳစစ္ေဆးမႈ ႏွင့္ ႏိုင္းယွဥ္ျခင္း
ပထမ ေခၚထုတ္ညွစ္ခုိင္းျခင္း
ျပိဳင္ပြဲတစ္ပြဲတြင္ သတိမမူမိၾကေသာ အပိုင္းသည္ ညွစ္ခိုင္းသည္ဆိုကတည္းက တူရာတူရာကိုသာ ညွစ္ခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ ပထမဆံုးျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ၾကစို႔။ ဘယ္မွ ညာသို႔ (ခါးနံပါတ္ကိုေတာ့ ေျပာင္းျပန္စဥ္အတိုင္းေခၚထားသည္) – ဂ်က္ဆင္၊ ဟိသ္၊ ကတ္တလာ၊ ဂရင္း၊ မာတီနက္စ္၊ ႏွင့္ ၀ါရန္ တို႔ျဖစ္ၾကသည္။
ဂ်က္ဆင္သည္ အထူးသျဖင့္ ေရွ႔ဘက္ႏွင့္ ေက်ာဘက္လွည့္ သက္ေသာင့္သက္သာ အေနအထားေတြမွာ ထုအက်ယ္ႏွင့္ ျပည့္၀မႈတို႔တြင္ ဟိသ္ထက္ ေကာင္းသည္။ ထို႔ျပင္ ဟိသ္သည္ သူ႔ညာဘက္က ၄၄ ေပါင္ပိုေသာ ကတ္တလာ၏ ထုထည္ျပည့္၀ျပီး ေပါင္ေရွ႕သားမ်ား ကြဲျပားေပၚလြင္ေနမႈႏွင့္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ပခံုးတို႔ေၾကာင့္လည္း ၾကားညွပ္ေနသည္။ ၂၀၀၈တုန္းက ကတ္တလာသည္ တင္ပါးဆံုက်ဥ္းေသာ လူေကာင္ေသးသူမ်ားၾကားတြင္ ဧရာမ ေသတၲာၾကီးတစ္လံုးႏွင့္ တူေနခဲ့သည္။ သည္အခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ေဘးမွာ ဂရင္းက ကပ္က်ေနေသာေၾကာင့္ ၾကည့္ရသည္မွာ ပိုျပီးေခ်ာေခ်ာေမြ႔ေမြ႔ရိွေနပါသည္။ ထိုစဥ္တြင္ ၀ါရန္၏ လက္ေမာင္းေတြ၊ ေပါင္ေတြ၏ ၾကီးမားမႈ ေပၚလြင္မႈတို႔သည္ မာတီနက္စ္ကို လႊမ္းမိုးသြားသည္။ သို႔ေသာ္ ၀ါရန္သည္ ဘယ္ဖက္က ေမာင္မ်ားကိုသာ အာရံုစိုက္ေနၾကေသာေၾကာင့္ သတိမမူမိမည့္ အႏၲရာယ္ရိွေနသည္။
ဒုတိယ ေခၚထုတ္ညွစ္ခိုင္းျခင္း
ဟီဒီတာဒါ ရာမာဂီရီွ၊ ေရာ္နီ ေရာ့ခ္ခလ္၊ တိုနီ ဖရီးမန္း၊ အန္သိုနီ၊ မိုး အလ္ မိုဆာ၀ီႏွင့္ ဆီလ္ဗီယို ဆမ္ျမဴယလ္ တို႔သည္ ထိပ္ဆံုး ၁၀ ေနရာအတြက္ က်န္ရိွေနေသးေသာ ေလးေနရာအတြက္ တိုက္ခိုက္ရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ရာမာဂီရီွသည္ သူ႔ ေပါင္၂၁၀ထက္ ပိုၾကီးေနသေယာင္ ထင္ရသည္။ သူ႔ေအာက္ပိုင္းသည္ နက္ရႈိင္းေသာ ကြဲျပားေပၚလြင္မႈေတြ မရိွေသာ္လည္း ေဘးဘက္လွည့္ ရင္အုပ္ညွစ္လိုက္သည့္အခါႏွင့္ မို႔စ္မာစကူလာ ျပကြက္မ်ားတြင္ေတာ့ ဖုထစ္လာတတ္သည္။ ၂၂၂ ေပါင္ရိွေသာ ေရာ့ခ္ခလ္သည္ သူ႔ဘ၀၏ အေကာင္းဆံုးအေျခအေနတြင္ ရိွေနသည္။ အရင္ကဆို သူသည္ ေရွ႕ဘက္လွည့္ျပပါက မီးဖြင့္သလိုျဖစ္ျပီး ေနာက္ဖက္လွည့္ျပပါက မီးပိတ္သလို ျဖစ္ေနသည္အထိ ေနာက္ေက်ာအားနည္းခဲ့သည္။ အခုေတာ့ သူ႔ေနာက္ေက်ာ၀င္းသည္ သိသိသာသာ ေကာင္းလာသည္။
၂၈၉ ေပါင္ရိွေသာ ဖရီးမန္းသည္ မၾကာမီက ဒူးထိခိုက္ဒဏ္ရာရခဲ့ျပီး အေကာင္းဆံုးအေျခေအနမွာ မရိွေနပါ။ သို႔ေသာ္ ယခု သူသယ္ေဆာင္လာေသာ ကိုယ္ကာယသည္ မႏွစ္ကသာဆိုလွ်င္ ထိပ္ဆံုးေျခာက္ေယာက္အတြင္းမွာ ေနရာရေလာက္သည္။ ဖရီးမန္းထက္ ၆၂ ေပါင္ နည္းေသာအန္သိုနီသည္ ဆူရီွစာဖိုးမႈးထက္ အျဖတ္အေတာက္ပိုမ်ားသည္။ သူ႔ေပါင္ေရွ႕သားမ်ား ျဖန္႔ျပလိုက္သည့္အခါတြင္ အသိသာဆံုးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူအစားေရွာင္တာေတြသိပ္မ်ားသြားသည္။ သူ႔ရင္အုပ္မ်ား ျပည့္ေဖာင္းမေနေတာ့ပါ။ မႏွစ္က ဆန္ျမဴယလ္ သည္အရခြံႏႊာထားသလို ေကာင္းေနျပီး နံပါတ္၇ ရခဲ့သည္။ သည္ႏွစ္မွာလည္း ထိုနည္းနည္းေကာင္းပါေသာ္လည္း ထိပ္ပိုင္း၁၀ေယာက္ထဲ၀င္ဖို႔ ခက္ခဲပါလိမ့္မည္။ အယ္လ္ မိုဆာ၀ီလ္သည္ ယခုေခၚညွစ္ခိုင္းသည့္အခ်ိန္တြင္ ထုထည္ႏွင့္ ကြဲျပားေပၚလြင္မႈ (သူ႔ေပါင္မ်ားကိုၾကည့္) လိုေနပါသည္။ သူ႔ေနရာတြင္ ဂတ္စတာဗို ဗတ္ဒယ္လ္ ေရာက္သင့္သည္။
တတိယအၾကိမ္ ေခၚထုတ္ညွစ္ခိုင္းျခင္း
ဤသည္မွာ ပထမအၾကိမ္ေခၚထုတ္ထားသည့္သူမ်ားကိုပင္ ထပ္ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အစီအစဥ္ေျပာင္းလဲ စီထားသည္။ ဤအစီအစဥ္တြင္ ဟိသ္မွာ အနည္းငယ္ေမွးမွိန္ေနသလိုထင္ရျပီး ဂရင္းမွာ ပိုမာေက်ာလာသလိုထင္ရသည္။
ေလးၾကိမ္ေျမာက္ ေခၚထုတ္ညွစ္ခိုင္းျခင္း
ေရာခ္ခလ္၊ ဒန္းနစ္၀ုဖ္၊ မားကပ္စ္ ရူး၊ ဂ်ိမ္းစ္၊ ဘတ္ဒလ္ႏွင့္ ဖရီးမန္းတို႔ျဖစ္ၾကသည္။ ၀ုဖ္သည္ ၾကီးလည္းမၾကီး ေသးလည္းမေသး၊ သို႔ေသာ္ ၾသခ်ရေလာက္ေသာ ကိုယ္ကာယႏွင့္ျဖစ္သည္။ သူသည္ ပါးသြားျပီး ေျပျပစ္သြားသည္။ သူ႔အားနည္းခ်က္မ်ားကေတာ့ တိုးတက္မလာခဲ့။ (၀င္းေအာက္သားမ်ား၊ ေပါင္ေနာက္သားမ်ား၊ ႏွင့္ ေျခသလံုးမ်ား)။ သူ႔ရဲ႔အားသာခ်က္မ်ား (ဆံုႏွင့္ ေပါင္ေရွ႕သားမ်ား) ကေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ ေမာင္အိုလံပီယာဆုရွင္ျဖစ္ႏိုင္သူဟု အမႊမ္းတင္ခံရေသာသူသည္ အခုေတာ့ ဆုမခ်ိတ္ႏိုင္သူအျဖစ္သာ တင္စားခံရေတာ့သည္။ မားကပ္စ္ရူးသည္ ဗီးဂပ္စ္တြင္ အၾကီးဆံုးလူသားျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ၏ ေပါင္ေနာက္သားႏွင့္ လက္ေမာင္းေနာက္သားမ်ားမွာ ေပ်ာက္ကြယ္ေနသည္။ ေနာက္ျပီး သံသယျဖစ္စရာ ေဆးထိုးထားသည့္ အဖုအၾကိတ္ေတြ ေတြ႔ေနရသည္။
ဂ်ိမ္းစ္သည္ လြန္ခဲ့သည့္ လမ်ားက ျပိဳင္ပြဲႏွစ္ပြဲကို ႏိုင္ထားခဲ့ျပီး အခုျပိဳင္ပြဲမွာ နာမည္ၾကီးေနတဲ့ ေမာင္အခ်ဳိ႔ဟာ သူ႔ေအာက္ေရာက္သြားလိမ့္မည္ဟု အစည္းအေ၀းတစ္ခုမွာ သူကိုယ္တိုင္ေျပာခဲ့ျပီး ခန္႔မွန္းခဲ့သည္။ (သူျပိဳင္ခဲ့သည့္ ေမာင္အိုလံပီယာ ရွစ္ပဲြတြင္ သည္ပြဲက်မွ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ဆယ္ေယာက္ထဲက ျပဳတ္ခဲ့ရသည္။) အတတ္လန္းတစ္ စီးတီး ျပိဳင္ပြဲတြင္ ကပ္ရံႈးခဲ့ေသာ ဘတ္ဒလ္၏ ေအာက္ပိုင္းသည္ လြန္ခဲ့ေသာ နွစ္မ်ားက ေအာက္ပိုင္းလိုမဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ သူ႔အေပၚပိုင္းကေတာ့ ေကာင္းပါသည္။ သူသည္ နံပါတ္တစ္ဆယ္အတြင္း၀င္ေအာင္ ယွဥ္ျပိဳင္သင့္သည္။ (သူ၏ ေမာင္အိုလံပီယာ ျပိဳင္ပြဲ ေျခာက္ပြဲတြင္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ၁၀ေယာက္အတြင္း မ၀င္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။)
ခုႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ ေခၚထုတ္ညွစ္ခိုင္းျခင္း
မာတီးနက္စ္၊ ေရာ့ခ္ခလ္၊ ဖရီးမန္းႏွင့္ ဂ်ိမ္းစ္တို႔ျဖစ္ၾကသည္။ ဤအၾကိမ္သည္ ေရာ့ခ္ခလ္ သို႔မဟုတ္ ဖရီးမန္းတို႔ မာတီးးနက္စ္ကို အမိဖမ္းႏိုင္ဖို႔ အခြင့္အေရးျဖစ္သည္။ ေရာ့ခ္ခလ္သည္ သူရံႈးခဲ့ေသာ ကိုယ္ဟန္ျပမ်ားတြင္ ျပန္ဆယ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုး မို႔စ္မာစကူလာ ကိုယ္ဟန္ျပကြက္တြင္ မာတီးနက္စ္မွာ သူ႔ ဘယ္ဖက္ေပါင္က ေဒါင္လိုက္ အေျမွာင္းေတြကို အေပၚေပၚေအာင္ စုေ၀းေနရျပီး ရင္အုပ္ေပၚက အစင္းေတြကိုေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ေဖာ္ေနရစဥ္ ဂ်ာမန္ၾကီး ေရာ့ခ္ခလ္ကေတာ့ လည္ပင္းကေန ေျခသလံုးအထိ ၾကြက္သားအစင္းစင္းေတြ အေျမွာင္းလိုက္ေပၚလာေအာင္ ညွစ္ႏိုင္ခဲ့သည္။
၁၀ ၾကိမ္ေျမာက္ ေခၚထုတ္ညွစ္ခိုင္းျခင္း
ဒိုင္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးက ဟိသ္၊ ၀ါရန္ႏွင့္ ဂရင္းတို႔ကို စင္ျမင့္အလယ္ေခၚလိုက္ေသာအခါ ပရိသတ္သည္ လူေကာင္အၾကီးၾကီးႏွစ္ေကာင္ၾကား ဟိသ္ကို ၀န္းရံထားမႈ၏ အဓိပၸာယ္ကို တြက္ခ်က္ၾကျပီး ပူညံပူညံသံမ်ားေပၚလာေလသည္။ သက္ေသာင့္သက္သာ အေနအထားသည္ ဟိသ္သည္ က်ဥ္းေျမာင္းေနသည္။ ဂရင္းကို အလယ္ေခါင္ေရႊ႕လိုက္ေတာ့ ပြက္ေလာညံသြားေလသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ငွင္းသည္ ဂရင္းကို ျမင့္တင္လိုက္ျပီး ဟိသ္ကို ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ေသာ သေဘာႏွင့္ တူေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဟိသ္သည္ ေက်ာဘက္လွည့္ လက္ေမာင္းညွစ္ႏွင့္ ေဘးတိုက္လက္ေမာင္းေနာက္သားညွစ္ ကိုယ္ဟန္ျပတို႔တြင္ အေျပျပစ္အလွပဆံုးျဖစ္သည္။ ဂရင္းႏွင့္ သူ တတိယေနရာလုရေတာ့မည္ဟု ယူဆၾကေတာ့သည္။
၁၁ ၾကိမ္ေျမာက္ ေခၚထုတ္ညွစ္ခိုင္းျခင္း
ဤအၾကိမ္သည္ ပရိသတ္မ်ားႏွင့္ မတူေသာ ဒိုင္မ်ား၏ ပထမဆံုးအၾကိမ္ ရႈျမင္ပံုျဖစ္သည္။ ဟိသ္သည္ ျပန္ေခၚခံရျပီး ဂ်က္ဆင္က စင္ျမင့္အလယ္မွာျဖစ္ျပီး ၀ါရန္ႏွင့္ ဂရင္းတို႔က ၀န္းရံထားျပန္သည္။ ဆူညံသံမ်ားေပၚလာျပန္သည္။ ဂ်က္ဆင္ကို ကတ္တလာကေန ခြဲခြာလိုက္ျခင္းသည္ သည္ႏွစ္ ေမာင္အိုလံပီယာ အသစ္ျဖစ္ေပၚေစေတာ့မည္လား?။ ဟိသ္က ျပဳတ္က်ျပီး ၀ါရန္က တက္လာတာလား?။ ဒိုင္ေခါင္းေဆာင္ၾကီးက “ဒိုင္တစ္ဦးက ၾကည့္ခ်င္ပါသည္” ဟုဆိုျပီး ေခၚလိုက္သည္။ ဒိုင္ရွစ္ေယာက္ကေတာ့ ထိုင္ေနၾကသည္။ အမွတ္ေပးဖို႔ပင္ျဖစ္သည္။ ဤယွဥ္ျပိဳင္ျခင္းတြင္ ဂ်က္ဆင္ႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ထင္ရွားသည္မွာ သူသည္ က်န္သည့္သံုးေယာက္ႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ လက္ေမာင္းမ်ားက အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေနျပီး ေအာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အညံ့ဆံုးျဖစ္ေနသည္။ ျပီးေတာ့သူသည္ ထုထည္ၾကီးမ်ား၏ လႊမ္းမိုးမႈကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းခံေနရသည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ေရွ႕ဘက္လွည့္ လက္ေမာင္းညွစ္ကဲ့သို႔ေသာ အခ်ဳိးအစားဦးစားေပးသည့္ ကိုယ္ဟန္ျပမ်ားမွာေတာ့ အသာစီးရခဲ့သည္။
၁၂ ၾကိမ္ေျမာက္ ေခၚထုတ္ညွစ္ခိုင္းျခင္း
ေနာက္ဆံုးေခၚယူျခင္းသည္ ျပီးခဲ့ေသာ ေမာင္အိုလံပီယာ သံုးပြဲမွ ဆုရေမာင္ႏွစ္ေယာက္၏ တိုက္ပြဲျဖစ္သည္။ ေပါင္ေလးဆယ္ေလာက္ နည္းေသာ ဂ်က္ဆင္ကို ကတ္တလာသည္ ကိုယ္ဟန္ျပတစ္ကြက္ျပီးတစ္ကြက္မွာ ျဖဳတ္ခ်ပစ္ခဲ့သည္။ ‘ဓားသြား’ ၏ ေသးသိမ္ေသာ ခါးႏွင့္ ကြဲျပားေနေသာ အေရးအေၾကာင္းမ်ားကို အားထားေနေသာ သူမ်ားရိွေနသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ငွင္းတို႔ထဲက အေတာ္မ်ားမ်ားကို ကတ္တလာကလည္း စင္ေပၚယူျပႏိုင္ေသာအခါ မျငင္းႏိုင္ၾကေတာ့ပါ။ ကတ္တလာသည္ ထုထည္သာ သာသည္မဟုတ္၊ ကြဲျပားေပၚလြင္မႈမွာလည္း သာပါသည္။ အထူးသျဖင့္ ေက်ာဘက္လွည့္ ကိုယ္ဟန္ျပကြက္မ်ားတြင္ ကတ္တလာသည္ ေပါင္ေနာက္သားအေျမွာင္းမ်ား ေပါင္းလန္ေနေအာင္မ်ားျပားေနသည္မွာ သိသာထင္ရွားလွသည္။ ဒိုင္မ်ားသည္ ကတ္တလာကို ပထမေတြသာ ေပးျပီး ဂ်က္ဆင္ကို ဒုတိယေတြသာ ေပးလိုက္မည္မွာ သိသာလွသည္။ ေမာင္အိုလံပီယာ ဒိုင္းဆုရွင္ႏွစ္ဦးစလံုးမွာ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ အေျခခ်လိုက္ျပီဆိုတာ ေသခ်ာသေလာကပါပင္။ သို႔ေသာ္ စေနေန႔ေရာက္ေတာ့ ဘယ္ေနရာမွ မတည္ျမဲဘဲ အရာရာ ျဖစ္ႏိုင္သည္ဆိုတာ ေတြ႔ရေတာ့မည္။
ေသာၾကာည ၁၁နာရီ ၁၀မိနစ္
အၾကိဳစစ္ေဆးျပိး မိနစ္၂၀ေလာက္တြင္ ေမာင္ႏွစ္ေယာက္သာ စင္ျမင့္ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့သည္။ ဂရင္းသည္ ေသြးပူလုပ္သည့္အခန္းမွ ပလက္စတစ္ထိုင္ခံုတစ္ခုေပၚထုိင္ေနသည္။ သူသည္ ျပိဳင္ပြဲ၀င္ေဘာင္းဘီအနီေရာင္ကိုသာ ၀တ္ဆင္ထားဆဲျဖစ္ျပီး ၾကမ္းခင္းေကာ္ေဇာ္ကို ေငးေနသည္။ လံုး၀သတိမမူမိမည္မွာ သူႏွင့္ ေပႏွစ္ဆယ္ေလာက္အကြာက ထိုင္ခံုအလြတ္ေတြ၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ လိုက္ကာတ၀က္ကို လိပ္ထားျပီး ဟိသ္လွဲေနသည္။ မ်က္လံုးေတြမွိတ္ေနျပီး ေမာဟိုက္ေနသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လံုးသည္ ျဖစ္ပ်က္သြားေတြကို ျပန္လည္စီစဥ္ၾကည့္ေနၾကသည္။
စေနေန႔ ညေန ၆ နာရီ
တဖန္။ ၀ါရန္သည္ အရင္ဆံုးေရာက္ေနျပန္သည္။ တဖန္သူသည္ ေသြးပူအခန္းက ေကာ္ေဇာ္ေပၚလွဲေနျပီး သူ႔ကံၾကမၼာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနသည္။ အ၀တ္အစားခန္းက ထိုင္ခံုေပၚထိုင္ေနသည့္ ၀ုဖ္က ထိပ္ဆံုးေျခာက္ေယာက္ထဲ ၀င္သည့္အေၾကာင္းကို ဟာသလုပ္ေနျပီး သူ၏ အာဟာရေဗဒပညာရွင္ ခ်က္ နီခိုးလ္ကို ထုတ္ေတာ့မည့္အေၾကာင္းေျပာေနသည္။ ဂ်ိမ္းစ္သည္ ေနာက္လာမည့္ ေန႔ေတြမွာ သူ႔မိန္းမခ်က္ေကြၽးမည့္ ထိုင္းအစားအစာမ်ားအေၾကာင္းေျပာျပီး တျခားသူမ်ားကို ႏိွပ္စက္ကလူေနသည္။ ဆမ္ျမဴယလ္က လည္ပင္းေနာက္ကို ေခါက္ထိုင္ခံုတစ္ခုခံထားျပီး ၾကမ္းခင္းေပၚလွဲေနသည္။ ကတ္တလာႏွင့္ ဂ်က္ဆင္တို႔က မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္ခံုတစ္ခုစီေပၚထိုင္ေနၾကသည္။ သူတို႔ အခြင့္အေရးမ်ားအေၾကာင္းေမးေသာအခါ “ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေတြ႔ရမွေပါ့” ဟုသာ ႏွစ္ေယာက္စလံုးေျဖၾကသည္။ သူတို႔၏ ေနာက္ထပ္ေမာင္အိုလံပီယာဆုမွာ သူတို႔၏ ယံုၾကည္မႈေတြကို သစၥာေဖာက္မည့္ အျပံဳးေတြႏွင့္ ေျဖၾကပါသည္။
ခါးနံပါတ္ ၁
ပထမဆံုးျပသြားသည့္ ကိုယ္ဟန္ျပအစီအစဥ္သည္ သည္ည၏ အေကာင္းဆံုးပင္ျဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ဤလွပေသာ ကိုယ္ဟန္ျပပံုသူသည္ ေျခဖ်ားေလးေတြေထာက္ျပီး ကျပသူတစ္ယာက္က မဟုတ္ဘဲ ၀က္ထီးေတြလိုက္ဖမ္းတတ္သူ တစ္ေယာက္က ျပသြားသည့္ ကိုယ္ဟန္ျပပံုမ်ားျဖစ္သည္။ ၀ါရန္၏ ေနာက္ခံတီးလံုးႏွင့္ ကိုယ္ဟန္ျပပံုမ်ားသည္ သူ႔ကိုယ္ကာယႏွင့္ အကိုက္ညီဆံုးျဖစ္သည္။ သူသည္ Conan the Barbarian ဇာတ္ကားေနာက္ခံတီးလံုးမွ အထူးျခား၊အကာင္းမြန္ဆံုးကိုယ္ဟန္ျပကြက္မ်ားႏွင့္စျပီး Kid Rock ၏ ‘American Bad Ass’ သီခ်င္းကို အသံုးျပဳျပီး ေပါင္မ်ားကို လႈပ္ခါျပီး မို႔စ္မာစကူလာ ျပကြက္ေတြကို ေျပာင္းလဲျပသည္။ ၀ါရန္သည္ သူစင္ျမင့္ေပၚစ၀င္ကတည္းက အမဲလိုက္သူသဖြယ္ စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းကာ၀င္လာျခင္းသည္ သူ၏ ကိုယ္ပိုင္ဟန္ပန္ျပကြက္ျဖစ္လာသည္။ ပရိသတ္သည္လည္း တခဲနက္အားေပးၾကသည္။ သူသည္ ကိုယ္ဟန္ေကာင္းေကာင္းျပရာမွာ က တတ္ဖို႔မလိုဘူးဆိုသည္ကို သက္ေသျပႏိုင္ခဲ့သည္။
ခါးနံပါတ္ ၄
Boyz II Men၏ ‘It’s So Hard To Say Goodbye To Yesterday’ သီခ်င္းႏွင့္ စီးဆင္းျပီး Diddy ႏွင့္ Faith Evans’တို႔၏ ‘I’ll Be Missing You’ သီခ်င္းကို ေျပာင္းလဲေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ေသာ မာတီးနက္စ္သည္ လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္လက အသတ္ခံခဲ့ရေသာ သူ႔ညီမအား ရည္ရြယ္ျပီး ျပသခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ခါးနံပါတ္ ၅
အန္သိုနီသည္ သူ၏ ကိုယ္ပိုင္ထံုးစံအတိုင္း အလြန္ၾကည့္လို႔ေကာင္းေသာ ကိုယ္ဟန္ျပပံုမ်ားႏွင့္ ၾကမ္းျပင္ကို တဒုတ္ဒုတ္ျမည္ေစေသာ R&B သီခ်င္းမ်ားကို အသံုးျပဳကာ ျပသသြားသည္။ သူ႔ျပသပံုတြင္ သူ႔ကိုယ္ထဲကို ဗို႔အား တစ္ေထာင္ေလာက္စီး၀င္သြားေသာေၾကာင့္ တက္သြားသည့္ပံုစံမ်ားျပီးေနာက္ ေပါင္ျဖဲခ်သည့္ ကိုယ္ဟန္ျပပံုမ်ားပါ၀င္သည္။ သူသည္ အၾကိဳစစ္ေဆးမႈအျပီးမွာ အဆင့္ ၁၃သာရခဲ့ေသာ္လည္း သူ႔၏အခုကိုယ္ဟန္ျပပံုက သူ႔ကို ၁၀နားေရာက္ေအာင္ တြန္းတင္ႏိုင္ခဲ့သည္။
ခါးနံပါတ္ ၇
လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ကအတုိင္းပင္ ေရာ့ခ္ခလ္သည္ သူ႔ကိုယ္ကာယႏွင့္ မကိုက္ညီဆံုးကိုယ္ဟန္ျပပံုေတြသာ ျပခဲ့သည္။ သူ၏ ဂႏၲ၀င္ဆန္ ကိုယ္ကာယကို Rammstein ၏ နားကြဲမတတ္ သီခ်င္းအျပင္းစားၾကီး ‘Stripped’ ႏွင့္ ေပါင္းစပ္ခဲ့သည္။ ဤကဲ့သို႔ လွပေျပျပစ္ေသာ သူ႔ကိုယ္ကာယကို သဲၾကီးမဲၾကီးသီခ်င္းႏွင့္ မေတာ္မတန္ ေပါင္းစပ္ျပသေတာ့ သူရရိွသည္မွာ ပရိသတ္ဆီက ဟားသံမ်ားသာျဖစ္သည္။
ခါးနံပါတ္ ၉
“ကြၽန္ေတာ္သည္ သည္ ေမာင္အိုလံပီယာပြဲမွာ ကိုယ္ဟန္ျပတာသည္ ဘယ္ေလာက္အေရးၾကီးတယ္ဆိုတာ တကယ္ကို မသိခဲ့တာပါ။” ဂရင္းသည္ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ၀န္ခံခဲ့သည္။ သူသည္ သူ၏စိတၲဇျပကြက္မ်ားကို မျပခ်င္ဘဲ ျပခဲ့ရသည္ဆိုသည္မွာ ထင္ရွားသည္။ သူ၏ ျပကြက္မ်ားတြင္ ထံုးစံအတိုင္း တြားသြားသတၲ၀ါလိုလမ္းေလွ်ာက္သည့္ပံုစံႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ လမ္းေလွ်ာက္သည့္ပံုစံေတြပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဤသည္မွာလည္း ကိုင္ဂရင္း၏ ဒ႑ာရီကိုယ္ကာယထက္ သူ႔ဘ၀ပံုစံႏွင့္ ပိုပတ္သက္ေနပါသည္။
ခါးနံပါတ္ ၁၂
ကတ္တလာသည္ Fabulous ၏ “It’s My Time” သံစဥ္ႏွင့္ ပရိသတ္၏ အားေပးမႈကို ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့ျပီးThe Who ၏ “Baba O’Riley” သီခ်င္းကို ေျပာင္းလဲကာ လွပထူးျခားေသာ ကိုယ္ဟန္ျပကြက္မ်ားႏွင့္ ပရိသတ္ကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူသည္ စင္ျမင့္ကိုလက္ညွိုးထိုးျပီး ‘My House’ ဟု ဆိုကာ ‘I’m Back’ ဟု ေၾကြးေၾကာ္ျပီး ေနာက္ဆံုးမို႔စ္မာစကူလာ ျပကြက္တစ္ခုကို ျပေသာအခါ ေဂ်း၏ ပရိသတ္မ်ား အသံကုန္ေအာ္ဟစ္ၾကေလသည္။
ခါးနံပါတ္ ၁၉
ဟိသ္၏ ကိုယ္ဟန္ျပစဥ္တြင္အသိသာဆံုးမွာ သူ၏ ေျပာင္းလဲသြားေသာ ကိုယ္ကာယျဖစ္သည္။ သူသည္ မေန႔ညကထက္ ၆ ေပါင္တက္လာသည္။ ပိုျပည့္လာသည္။ ကြဲျပားေပၚလြင္မႈလည္း ေလ်ာ့မသြား။ ဒိုင္လူၾကီးမ်ားသည္ ပရိသတ္နည္းတူ သူ၏ ျခားနားသြားမႈကို သေဘာက်ၾကသည္။ ဟိသ္သည္ တတိယ အၾကိမ္ေခၚထုတ္ညွစ္ျခင္းတြင္ ဂရင္းႏွင့္ ဂ်က္ဆင္ကို အသာစီးရခဲ့သည္။
ခါးနံပါတ္ ၂၃
‘ဓားသြား’ ဒတ္စတာ ဂ်က္ဆင္သည္ သူ၏ အေကြးအေကာက္မ်ားႏွင့္ အေျမွာင္းေျမွာင္းၾကြက္သားေတြကို ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ တီးလံုးေတြႏွင့္ အတူေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ သူသည္ ဒုတိယေနရာကို ဆုတ္ကိုင္ထားေသာ္လည္း ဤအဆင့္တြင္ စတုတၳအေကာင္းဆံုးေနရာမွာသာ ရိွေနသည္။
ပို႔စ္ ေဒါင္း (Posedown)
ထိပ္ဆံုးေျခာက္ေယာက္ သူတို႔ မလုပ္မေနရ ညွစ္ထုတ္ျခင္းေတြလုပ္ရျပီးေနာက္ ခဏနားသည္။ ဗုဒၶဟူးေန႔ အစည္းအေ၀းကတည္းက ျပိဳင္ပြဲ၀င္မ်ားကို သတိေပးထားသည္မွာ စင္ေအာက္သို႔ ခုန္မဆင္းရန္ျဖစ္သည္။ သံုးေပေက်ာ္အျမင့္သည္ စိတ္ခ်ရသည္ေတာ့မဟုတ္။ ေလွကားေတြကိုသာ သံုးပါဟူ၍ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကတ္တလာက ခုန္ခ်သည္။ ျပီးေတာ့သူသည္ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းပင္ ျပံဳးသည္။ ဒါသည္ သူ၏ စင္ျမင့္၊ သူ၏ ျပိဳင္ပြဲ၊ သူ၏ ဆုဟု ယူဆသည့္ပံုပင္ျဖစ္သည္။ တျခားလူမ်ားလည္း သူ႔ေနာက္က လိုက္လာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အကုန္လံုးသည္ ေလွးကားကိုသာ သံုးၾကသည္။ တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ ကိုယ္ဟန္မ်ားျပသြားၾကသည္။ သူတို႔သည္ ကတ္တလာေနာက္ကို မလွမ္းခ်င္လွမ္းခ်င္ႏွင့္ လိုက္သြားၾကျပီး စင္ေပၚျပန္တက္ရသည္။ ေနာက္ေျပာစမွတ္ျပဳစရာတစ္ခုက ဟိသ္သည္ ဂရင္းႏွင့္ ဂ်က္ဆင္တို႔ကို ေက်ာဘက္လွည့္ လက္ေမာင္းေနာက္သားညွစ္သည့္ ကိုယ္ဟန္ျပ ျပရန္ စိန္ေခၚလိုက္သည္။ ပခံုးအက်ယ္မွာ ႏွစ္ေယာက္လံုးထက္ က်ဥ္းေသာ္လည္း ဟိသ္၏ ေနာက္ေက်ာသည္ မေန႔ကထက္ေတာင္ က်ယ္ျပန္႔ေနျပီး သူ၏ ေျခသလံုးမွသည္ ဂုတ္သားအထိ အေသးစိတ္ေပၚလြင္ေနပံုမွာ ထိုႏွစ္ဦးလံုးထက္ သာပါသည္။ သူသည္ ဤအဆင့္တြင္ ထိုႏွစ္ေယာက္လံုးထက္ သာလြန္ျပီး ၀ါရန္ႏွင့္ ဒုတိယေနရာမွာ သြားခ်ိတ္ေနသည္။
ေျခာက္၊ ငါး၊ ေလး
မာတီးနက္စ္သည္ ခန္႔မွန္းထားသည့္အတိုင္း အဆင့္ေျခာက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ အဆင့္၅ကို ဟိသ္ဟု ေၾကျငာလိုက္ေသာအခါ ဘူးဟူေသာ မေက်နပ္သံမ်ားေပၚလာသည္။ သူသည္ ေသာၾကာေန႔ျပီးကတည္းက ထိပ္ဆံုးငါးေယာက္ထဲမွာ ပါျပီးသားျဖစ္သည္။ (အဆင့္၄ႏွင့္ ၈ မွတ္ကြာသည္။) စေနေန႔က်ေတာ့သူသည္ အဆင့္၄ႏွင့္ တစ္မွတ္သာကြာျပီး ဒုတိယႏွင့္ ၉မွတ္သာကြာသည္အထိ တိုးတက္လာသည္။ ဒိုင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ၀ိန္းဘာဂါက အခိုင္အမာေျပာသည္။ “ဟိသ္သည္ ဒီေန႔မွာ အရမ္းေကာင္းေနသည္။ မေန႔ကသာ သူ အဲသည္လိုမ်ုဳိးေကာင္းခဲ့လွ်င္ ဘာျဖစ္သြားမလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔မသိႏိုင္ဘူး။” ေနာက္ ထိတ္လန္႔စရာသည္ စတုတၳေနရာသည္ ၀ါရန္ မဟုတ္ဘဲ ဂရင္းျဖစ္သြားသည္။ အမွတ္ေပးဇယားကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ဂရင္းသည္ အၾကိဳစစ္ေဆးမႈအျပီးတြင္ တတိယျဖစ္ျပီး စေနေန႔ေရာက္ေတာ့ အဆင့္ႏွစ္ဆင့္လံုးတြင္ ပဥၥမျဖစ္ေနသည္။
တတိယ
သံုးေယာက္ဘဲ က်န္ေတာ့သည့္အတြက္ ပရိသတ္မ်ားသည္ တတိယဆိုသည္မွာ ဘရန္႔ခ်္၀ါရန္သာျဖစ္မည္ဟု ၾကိဳတြက္ထားၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေဘာ့ပ္ ဆီခ်ာရီလို ေၾကျငာလိုက္သည္မွာ ဘရန္႔ခ်္၀ါရန္ မဟုတ္။ ‘ဒတ္စ္တာ ဂ်က္ဆင္’ တဲ႔။ ၀ါရန္သည္ သူ႔လက္သီးကို ေျမွာက္လိုက္သည္။ ေအာ္လီရန္း အဲရီနာ ခန္းမၾကီးသည္ အသက္ရႈမွားေလာက္သာ ေအာ္သံေတြ၊ တက္ၾကြေနေသာ အားေပးခ်ီးက်ဴးသံေတြႏွင့္ ပြက္ေလာညံသြားသည္။ ဘာေတြျဖစ္ကုန္ျပီလဲ?။ မေန႔က ၾကိဳတင္ခန္႔မွန္းတာကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ဒိုင္ေတြက ဘာလို႔ ႏွစ္ေယာက္တည္းသာ ယွဥ္ညွစ္ခိုင္းတာလဲ.. ကိုးလ္မင္း ေမာင္အိုလံပီယာကို လႊမ္းမိုးစဥ္တုန္းက ျပိဳင္ပြဲ၀င္ေမာင္မ်ား ဇယားကို ၾကည့္ျပီး တြက္ခ်က္ၾကည့္ႏုိင္သည္။ တတိယသည္ ဘယ္သူလဲဆိုတာ။ အခုလည္းဘဲ မႏွစ္က ေမာင္အိုလံပီယာၾကီးသည္ ျပိဳင္ပြဲတိုင္းတြင္ နံပါတ္ရွစ္သာ အမ်ားဆံုးရဖူးသူ၏ အႏိုင္ယူျခင္းကို ခံလိုက္ရျပီ။ ဘယ္သူမွ ဂ်က္ဆင္ေလာက္ ၾကက္ေသေသမသြားႏိုင္ပါ။ ေၾကးေရာင္ ဆြဲျပားသူ႔ဂုတ္မွာ ဆြဲလိုက္ေတာ့ သူသည္ ထိတ္လန္႔စြာႏွင့္ပဲ သူ႔မ်က္ရည္မ်ားကို ထိန္းေသာ္လည္း မထိန္းႏိုင္လိုက္ပါ။
“ကြၽန္ေတာ္ မႏွစ္က ရခဲ့တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။” ေနာက္ႏွစ္ရက္အၾကာမွာ ဂ်က္ဆင္ကေျပာသည္။ “သို႔ေသာ္လည္း အခု တတိယ…” သူ႔အသံမ်ား နစ္၀င္သြားသည္။ ေခါင္းကို ရမ္းလိုက္သည္။ “မႏွစ္က ပထမရေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ္အသက္ရႈမွားသြားသည္။ သည္ႏွစ္မွာ တတိယဆိုေတာ့ ပိုျပီးေတာ့ေတာင္ အသက္ရႈမွားသြားသည္။ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကို(၀ါရန္ကို) တကယ္မျမင္ခဲ့တာပါ။”
ဒုတိယ
ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ဇာတ္လမ္းၾကီး ဘယ္ကစလဲ ျပန္ေကာက္ၾကည့္ရေအာင္။ အခ်ိန္ေတြ ရပ္တန္႔သြားသည္။ ၾကြက္သားေတြ ေအးခဲသြားသည္။ ရိွရိွသမွ်နားေတြသည္ မျဖစ္စဖူး သတိ၀ီရိယႏွင့္ မလြတ္တမ္းနားေထာင္ေနၾကသည့္ ပံုစံပင္။ စင္ျမင့္အလယ္မွာ ႏွစ္ေယာက္တည္းသာက်န္ေတာ့သည္။ စီခ်ယ္ရီလို၏ “ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေမာင္အိုလံပီယာ အသစ္သည္..” ဆိုျပီးေနာက္ အသစ္ဆိုေသာ စကားလံုးကို တစိမ့္စိမ့္ေတြးေအာင္ အနားေပးထားလိုက္သည္။ လြန္ခဲ့သည့္ သံုးေယာက္တုန္းက ရသြားပံုေတြကို ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ဘာမဆိုျဖစ္သြားႏိုင္ေၾကာင္း သိသာေနသည္။ ဒါသည္ ေမာင္အိုလံပီယာ သမိုင္းမွာ အထိတ္လန္႔ အေခ်ာက္ခ်ားဆံုးပြဲတစ္ပြဲျဖစ္သြားမလား?။ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ၾကားလိုက္ေသာ နာမည္သည္ ဘရန္႔ခ်္၀ါရန္ေတာ့မဟုတ္လိုက္ပါ။ ၀ါရန္သည္ ေ၀းေ၀းလံလံထိ တက္လာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ သည္အဆင့္မွာေတာ့ ရပ္သြားသည္။ ေမာင္အိုလံပီယာ သမိုင္းမွာ ထိပ္ဆံုးအဆင့္နားထိ အတိုးတက္ဆံုးေသာ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ ဂ်က္ဆင္ကို တစ္မွတ္ျဖင့္ ကပ္ျဖဳတ္ကာ တက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
တကယ္ေတာ့ ၀ါရန္၏အမွတ္ေတြသည္ ႏွစ္ရက္အတြင္းမွာ အနည္းငယ္ေျပာင္းခဲ့သည္။ ဘာျဖစ္ခဲ့လဲဆိုလွ်င္ ဂရင္းႏွင့္ အထူးသျဖင့္ဂ်က္ဆင္တို႔ ယိုင္ယိုင္လဲလဲျဖစ္သြားျခင္းေၾကာင့္ပင္။ ဟိသ္သည္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကို စေနေန႔မွာ ႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္ စုစုေပါင္း အမွတ္က်ေတာ့ အနည္းငယ္ေနာက္ေရာက္သြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဤအေၾကာင္းေတြသည္ ၀ါရန္အတြက္ ဒုတိယေနရာအထိ ေက်ာ္ျဖတ္လာစရာ အေၾကာင္းေတြျဖစ္သည္။
ပထမ
ျငင္းခံုခြင့္ အနည္းဆံုးသာ ရိွေသာ ေနရာသည္ ထိပ္ဆံုးမွာ ကတ္တလာ တည္ရိွေနျခင္းျဖစ္သည္။ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ေပးခံရျပီး တဖန္ ကာယဗလဘုရင္အျဖစ္ သရဖူေဆာင္းခဲ့ရျပန္ျပီ။ ေမာင္အိုလံပီယာ သမိုင္း ၄၄ႏွစ္မွာ ပထမေတြေတာက္ေလွ်ာက္ရျပီး ရံႈးကာ ျပန္ႏိုင္ခဲ့ေသာ ပထမဦးဆံုး ကာယဗလေမာင္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေမာင္အိုလံပီယာ သံုးၾကိမ္ရသူ ကိုယ္ဟန္ျပတစ္ကြက္ညွစ္လိုက္ေသာအခါ ေရာင္စံုစကၠဴစမ်ား ရြာသြန္းလာျပီး ပရိသတ္ၾကီးကလည္း ရံုကြဲလုမတတ္ေအာ္ဟစ္အားေပးၾကေလသည္။
စေနေန႔ ည ၉နာရီ ၅၀မိနစ္
စင္ျမင့္ေနာက္တြင္ ဂ်က္ဆင္သည္ သူ၏ ေသြးပူအ၀တ္အစားမ်ားကို ေကာက္သိမ္းဖို႔ ခဏေလးသာနားျပီး ျမင္ကြင္းထဲမွ မလွမ္းခ်င္လွမ္းခ်င္ႏွင့္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္။ ၀ါရန္သည္ ခ်ီးက်ဴးဂုဏ္ျပဳၾကျခင္းကို လက္ခံေနသည္။ မာတီးနက္စ္က အ၀တ္အစားျမန္ျမန္လဲေနစဥ္တြင္ ဂရင္းကိုေတာ့ ေသြးပူခန္းထဲက သူ၏ အထီးက်န္ထိုင္ခံုေလးမွာ ထိုင္ေနသည္ကို ထပ္ေတြ႔ေနရျပန္သည္။ အိမ္သာခန္းမ်ားထဲက လက္ေဆးကန္ေပၚထိုင္ေနသည့္ ဟိသ္က လြန္ခဲ့သည့္ ၄၄နာရီေက်ာ္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ကို ျပန္လည္ရွင္းျပေနသည္။
ေသာၾကာေန႔ မနက္အေစာၾကီး ၂ နာရီေလာက္မွာ သူသည္ စအန္ေတာ့သည္။ ေနာက္ သံုးနာရီခြဲေက်ာ္အထိ ဆရာ၀န္မ်ား မလာခင္အထိ ရပ္မသြားခဲ့ပါ။ အကယ္၍ ေသြးေၾကာထဲ ဒရစ္ပ္ပုလင္းေတြသာ ခ်ိတ္ေနရလွ်င္ သည္ႏွစ္ေမာင္အိုလံပီယာ ျပိဳင္ဖို႔ အိပ္မက္ကို စြန္႔လႊတ္ရေတာ့မည္ကို သိ၍ သူႏွင့္ ဟန္ေနရမ္းေဘာ့တ္တို႔သည္ ေဆး၀န္ထမ္းႏွင့္ ဆရာ၀န္မ်ားကို ျပန္လႊတ္လိုက္သည္။ အိမ္သာက်င္းေပၚ ရစ္၀ဲေနရျပီး တစ္ညလံုးမအိပ္ခဲ့ရေသာ ဟိသ္သည္ ၁၃ ေပါင္က်သြားခဲ့သည္။ အၾကိဳစစ္ေဆးမႈမတိုင္မီတြင္သူစားခဲ့ေသာ ပူတင္းေတြ၊ ဘာဂါေတြသည္ သူ႔ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာ ေဖာင္းတင္းမႈေတြကို ဖာေထးရန္အတြက္ျဖစ္ေလသည္။ သူစားႏိုင္သမွ် အသားကုန္စားျပီးေနာက သူသည္ စေနေန႔ညတြင္ ၈၅%ေလာက္ ျပန္ျပည့္လာခဲ့သည္။ “သင့္မွာ ျပိဳင္ပြဲတစ္ခုရိွျပိး အဲသည္လို တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့လွ်င္ တကယ့္ျပႆနာပါပဲ။ သို႔ေသာ္ (ပဥၥမကိုေၾကျငာေတာ့) ‘ဘူး’ ဟူေသာ အသံမ်ားၾကားလိုက္ရျခင္းသည္ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အဓိပၸာယ္အမ်ားၾကီးရိွပါသည္။ သည္လိုမ်ဳိးရႈံးနိမ့္ျခင္းသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို အက်ဥ္းအက်ပ္ျဖစ္ေစတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့္ကို ဆီျဖည့္ေပးလိုက္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ အိုး ငါဟာ ပဥၥမပါလား..” သူသည္ သူ၏ ခ်က္လက္မွတ္ၾကီးကို ရံြရွာမႈျဖင့္ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနသည္။ “ငါဟာ အဆင့္ ငါး မဟုတ္ဘူး။ မေန႔ကသာ အဆင့္ငါးပါ။” ျပန္လည္ေပးဆပ္ျခင္းကို သူ မေစာင့္ႏိုင္ပါ။ သူ႔ျပိဳင္ဖက္ အေပါင္းအေဖာ္မ်ားက အားလပ္ရက္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းခံစားေနစဥ္ သူသည္ ဂ်င္မ္ထဲ ျပန္၀င္ေနျပီး ေအာက္ပိုင္းေတြ စထိုင္ေလ့က်င့္ေနျပီျဖစ္သည္။
စေနေန႔ ည ၁၀နာရီ ၃၅မိနစ္
ဂရင္းသည္ ေသြးပူခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနဆဲပင္။ ၂၀၀၇က ကိုးလ္မင္းၾကီးႏွင့္ ဆင္တူယိုးမွားပင္။ သူသည္ သူရခဲ့ေသာ အေတြ႔အၾကံဳကို အဆံုးသတ္မသြားခ်င္၍ ထြက္မသြားေသးပါ။ စင္ျမင့္ေနာက္က ဓာတ္ပံုဆရာမ်ားၾကားတြင္ ကတ္တလာ ေဖာ္ျပေနသည္မွာ “ကြၽန္ေတာ္ သံုးၾကိမ္ရခ်င္တယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သံုးၾကိမ္ရေနျပီ။ ဒါဟာ အစစ္အမွန္ပါပဲ။ ဒါသည္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ရတာထက္ ပိုၾကီးက်ယ္ေနပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ဆို ကြၽန္ေတာ္ရံႈးျပီးမွ တဖန္ျပန္ႏိုင္လို႔ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ သည္တစ္ခါသည္ ထုထည္ေရာ၊ ကြဲျပားေပၚလြင္မႈေရာ အေကာင္းဆံုးကိုယ္ကာယႏွင့္ ယွဥ္ျပိဳင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းပါ။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ အေကာင္းဆံုးအဖြဲ႔လည္းရိွေနသည္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ဟန္ေနႏွင့္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ပူးတြဲ လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ေလ့က်င့္ေဖာ္မ်ားႏွင့္ ကြၽန္ေတာ့္ဇနီး (ကယ္ရီ) တို႔သည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို အရင္ႏွစ္မ်ားမွာထက္ ပိုကူညီခဲ့ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ကိုယ္ကာယအပိုင္းေရာ၊ စိတ္ဓာတ္အပိုင္းေရာ၊ ခံစားမႈအပိုင္းေရာ ထိပ္ဆံုးမွာ ျပန္ေရာက္ေနဖို႔ ျပင္ဆင္ထားျပီးျဖစ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ျပဳတ္က်ျပီးေနာက္ တဖန္ထိပ္ဆံုးကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့တာေတြဟာ အရမ္းကို စိတ္ထိခုိက္ရပါတယ္။”
စေနေန႔ ည ၁၁ နာရီ
ကတ္တလာသည္ စင္ျမင့္ႏွင့္ အျပင္ဘက္ကို ဆက္သြယ္ထားေသာ ေဟာခန္းလမ္းမၾကီးေပၚမွာ ေအးေအးလူလူလမ္းေလွ်ာက္သြားျပီး သူ၏ ကာယဗလ၏ အထြတ္အထိပ္ဆုၾကီးကို တဖန္ျပန္ၾကည့္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့သူသည္ သူ၏ အေလးၾကီးမ်ားႏွင့္ အသားကုန္ကစားခဲ့ရေသာ ကစားခ်ိန္ေတြ၊ အေလွ်ာ့မေပးပဲ လုပ္ခဲ့ရေသာ ကာဒီရိုေတြ၊ သူမစားခ်င္ဘဲႏွင့္ အျမဲတမ္းစားခဲ့ရေသာ တစ္ၾကိမ္ျပီးတစ္ၾကိမ္ စားေနရေသာ အစားအစာေတြ စသည့္ျမင္ကြင္းေတြကို လွ်ပ္ခနဲလွ်ပ္ခနဲျပန္ျမင္ေနသည္။ ထို႔ေနာက္ သူသည္ သူ႔ျမိဳ႕က သူ႔အိမ္ဟု ယူဆထားေသာ ခန္းမၾကီးမွ ထြက္၍ ညမိုးခ်ဳပ္ၾကီးထဲလွမ္းျပီး ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကေသာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ပရိသတ္ေတြအုပ္စုလိုက္ၾကီးကို မႏႈတ္ဆက္ခင္ ျပံဳးလိုက္ေလသည္။ သူျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ရတာေတြ၊ သူဆံုးရံႈးခဲ့ရတာေတြ၊ သူျပန္ရခဲ့တာေတြ၊ သူ႔ေနာက္ကြယ္မွာ အခုဘာေတြရိွေနလဲဆိုတာေတြ၊ သူ႔ေရွ႕မွာ ဘာေတြရိွလိမ့္မလဲ ဆိုတာေတြ ေတြးျပီး သူျပံဳးလိုက္ေလသည္။
Related posts:
