ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ၁၅ႏွစ္ၾကာ ေလ့က်င့္မႈတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကာယ အမ်ားၾကီး ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ မ်ားစြားေသာ ကာယဗလေမာင္မ်ားကဲ့သို႔ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခသလံုးေတြဟာ တျခား အစိတ္အပိုင္းေတြလို လြယ္လြယ္ကူကူႏွင့္ လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ တုံ႔ျပန္ျခင္းမရိွပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အဲသည့္ေနရာမွာ မ်ဳိးရိုးဗီဇအရ ေကာင္းမြန္ျခင္းရိွမရိွ ဆိုသည္ကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ သိပၸံပညာရွင္ၾကီး ျဖစ္စရာမလိုပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ အၾကီးဆံုးႏွင့္ အလွပဆံုး ေျခသလံုးတစ္စုံ ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားေတာ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။

ေျခသလံုးထုတက္္ျခင္းသည္ မာေက်ာခက္ခဲပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ လက္မေလွ်ာ့ပါ။ ေလ့က်င့္နည္းမ်ဳိးစံုကို စမ္းသံုးၾကည့္လိုက္၊ မွားလိုက္ႏွင့္ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ေလ့က်င့္ျပီးသည့္အခါ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းတစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ရွာေတြ႔ခဲ့သည္။ သင့္ရဲ႕ ဗီဗ အေျခခံက ဘယ္ေလာက္ပဲ တားတားျမစ္ျမစ္ သင္ရဲ႕ အတက္ေႏွးေနတဲ့ ၾကြက္သားကို ဖြံ႔ျဖိဳးမႈအသစ္ေတြရေအာင္ ေရွာ့ရိုက္ယူႏိုင္သည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ငါးႏွစ္ ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေလ့က်င့္ေနသာ္လည္းပဲ ေသေသခ်ာခ်ာ စနစ္တက် မဟုတ္ခဲ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အေလးေတြ ထည့္ႏိုင္သမွ် အမ်ားဆံုးထည့္တယ္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ ကစားတဲ့ပံုစံကေတာ့ ရြဲ႕ယို္င္ေနျပီး အျပည့္အ၀လည္း ေရြ႕လ်ားျခင္းမရိွပါ။ ျပန္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ကၽြန္္ေတာ့္ေျခသလံုေးတြ ဘာေၾကာင့္ မဖြံ႔ျဖိဳးလဲဆိုတာေတာ့ မအံ့ၾသေတာ့ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သူတို႔ကို ျဖစ္ႏိုင္သမွ် နည္းမ်ဳိးစံုႏွင့္ အသံုးခ်ေလ့က်င့္ၾကည့္သည္။ တစ္ပတ္ တစ္ခ်ိန္္တည္း ကစားၾကည့္သည္။ ေန႔တိုင္းကစားၾကည့္သည္။ တစ္ရက္ ႏွစ္ၾကိမ္ကစားၾကည့္္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ေျခသလံုးေတြ ဘယ္ေတာ့မွ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေလ့က်င့္မႈႏွင့္ မျပတ္ခဲ့ပါ။  ရလဒ္ေကာင္း ရမလာရံုတမယ္ပါပဲ။

ဘယ္ကိုမွ မေရာက္ပဲ ဆယ္စုႏွစ္တစ္စုေလာက္ၾကာသည့္အခါ ဘယ္ဟာသည္ အေကာင္းဆုံုးႏွင့္ အထိေရာက္ဆံုးဆိုတာ ရွာေတြ႔လာခဲ့သည္။ ေျခသလံုးမ်ားကို တစ္ရက္ျခားစီေလ့က်င့္ျခင္းျဖစ္သည္။ ပံုမွန္အားျဖင့္ တနလၤာ၊ ဗုဒၶဟူး၊ ေသာၾကာ။ အဓိက ေသာ့ခ်က္သည္ ေရြ႕လ်ားမႈ အျပည့္အ၀ႏွင့္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေသေသခ်ာခ်ာ ကစားျခင္းျဖစ္သည္။ အေလးအသံုးျပဳမႈသည္ ဘာမွ မဆိုင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ အေလးေတြ အမ်ားၾကီး ေနာက္ထပ္ဘယ္ေတာ့မွ မကစားေတာ့ပါ။ အခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ့ေျခဖေနာင့္ေတြ ေအာက္ထိ ႏွိမ့္ႏိုင္သမွ် ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ႏွိမ့္ခ်မယ္။ ေအာက္ဆံုးမွာ ႏွစ္စကၠန္႔ေလာက္ဆန္႔ထားမယ္။ ျပီးေတာ့ ေျခေခ်ာင္းေတြႏွင့္ အားစိုက္ျပီး ျပန္တြန္းတင္လိုက္မယ္။ ထိပ္ဆံုးမွာ ႏွစ္စကၠန္႔ေလာက္ တင္းထားမယ္။ စသျဖင့္ ေရြ႔လ်ားမႈေတြေပၚမွာပဲ အာရံုထားပါေတာ့သည္။ ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြႏွင့္ ျဖစ္သလိုကစားသည့္ အၾကိမ္ေရမ်ား မရိွေတာ့ပါ။ ကၽြႏ္ေတာ္ ၁၀ၾကိမ္ကေန ၁၅ၾကိမ္ထိ ကစားသည္။ သို႔ေသာ္ ေသခ်ာအာရံုစိုက္ကစားသည့္ ထို ၁၀ၾကိမ္တေက်ာ့သည္ တစ္မိနစ္ေလာက္အထိ ၾကာတတ္သည္။

ေျခသလံုးအတြက္ဆိုလွ်င္ ေလ့က်င့္ခ်ိန္တစ္ခ်ိန္မွာ ေလ့က်င့္ခန္းတစ္မ်ဳိးသာ ကစားသည္။ ၁၀ၾကိမ္-၁၅ၾကိမ္ ၇ေက်ာ့ကစားသည္။ တစ္က်ာ့စီၾကားမွာ တစ္မိနစ္ေလာက္နားသည္။ တစ္ေက်ာ့စီတြင္ အေလးအသံုးျပဳထားသည္မွာ အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အၾကိမ္ေရမ်ား နည္းလာလွ်င္ေတာ့ အေလးကို ေလွ်ာ့ပစ္တတ္သည္။ တစ္ပတ္မွာဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ မတ္တတ္ရပ္၊ ထိုင္လွ်က္၊ ေက်ာကုန္းစီးလွ်က္ ေျခဖ်ားေထာက္ၾကြ နည္းမ်ဳိးစံုကို တစ္ရက္ျခား တစ္မ်ဳိးစီ ကစားသည္။ အေရးအၾကီးဆံုးသည္ ေျခသလံုးမ်ားကို ၾကီးထြားေအာင္ ေရွာ့ရိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ေျခေခ်ာင္းမ်ားကို အသံုးျပဳတြန္းဖို႔ အာရံုစိုက္ပါ။ ေျခဖ၀ါးမ်ား အျပင္လိမ့္မသြားပါေစႏွင့္။ ဒါသည္ အေရးၾကီးသည့္ကိစၥဟု မထင္ရတတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ ဒါကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အာရံုစိုက္ ဆန္႔ျခင္း၊ ညွစ္ျခင္း တို႔ကို တစ္ၾကိမ္စီမွာ ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္သြားျခင္းသည္ သင့္ေျခသလံုးမ်ားကို အၾကီးအက်ယ္ကို ေျပာင္းလဲသြားေစလိမ့္မည္။

ကစားသမားမ်ားသည္ ေျခသလံုးမ်ားကို စြဲမက္ဖြယ္ရာ အစိတ္အပိုင္းတစ္ပိုင္းဟု မ်ားေသာအားျဖင့္ မယူဆၾကပါ။ အကယ္၍ သင့္ေျခသလံုးမ်ားကို ဖြံ႔ျဖိဳးမႈကို တကယ္စိတ္ပါလက္ပါရိွလွ်င္ေတာ့ သင့္ေလ့က်င့္ခ်ိန္ေတြမွာ ေျခသလံုးကို အရင္ဆံုးကစားပါ။ ကာယဗလေမာင္အမ်ားစုသည္ ေျခသလံုးကို ေနာက္ဆံုးမွ ကစားတတ္ၾကသည္။ ေနာက္ဆံုးေရာက္လို႔ သူတို႔၏ အားေတြ ကုန္ေတာ့မွ ကစားတတ္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ သူတို႔ ေျခသလံုးၾကြက္သားေတြ မၾကီးထြားလာတာကို အံ့ၾသၾကျပန္သည္။ နားမလည္ၾကျပန္ျပီ။ ေျခသလံုးေတြကို အရင္ဆံုးေလ့က်င့္ပါ။ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ နည္းမ်ားအတိုင္းသာ ေလ့က်င့္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ ေလ့က်င့္ျပီးမွ ၾကီးထြားလာခဲ့သလို သင့္ေျခသလံုးေတြသည္ လပိုင္းအတြင္း ၾကီးထြားလာပါလိမ့္မည္။

Related posts:

1. ဟီဒီတာဒါ ယာမာဂီရွီႏွင့္ စကားေျပာျဖစ္တဲဲ့ တစ္ခဏ
2. ဒိုရီယံရိတ္စ္ ေျပာေသာ ခြန္အားစိုက္ ေလ့က်င့္ပါ
3. ကာယဗလစတင္ ေလ့က်င့္ေတာ့မည္ဆိုလ်င္
4. အာမက္ဟိုင္ဒါ (Ahmed Haider) ရဲ ့လက္ေမာင္းေရွ႕ ကစားနည္း ပရိုဂရမ္
5. ကမာၻ႔အေကာင္းဆံုး ေလ့က်င့္စဥ္ ၇ မ်ဳိး