ကၽြန္ေတာ္ရံႈးခဲ့သည္။ ပက္ပက္စက္စက္ရံႈးခဲ့သည္။ အရင္ႏွစ္ကမွ အဆင့္၄ရေသး။ အခုက်ေတာ့ အဆင့္ ၆ျဖစ္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အရည္အေသြးကိုၾကည့္၍ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ မႏွစ္ကထက္ေတာ့ ပိုေကာင္းလာသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္တိုးတက္မႈ ေႏွးေကြးျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္ႏိုင္သလို ယခုႏွစ္ အငယ္တန္းေမာင္မ်ား အလြန္အမင္း ေကာင္းေန၊ ကြဲျပားေပၚလြင္ေနျခင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္သည္။ ဤသည္တြင္ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာမ်ားျဖစ္သလို အျမဲအားေပးသည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖစ္သည့္ ကိုေနလင္း၊ ကိုမင္းေဇာ္ဦး၊ ဆရာဦးရဲျမင့္တို႔ႏွင့္ တျခား ပညာရွင္ ကစားသမားမ်ားကေပးေသာ သခၤန္းစာမ်ားႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ နဖူးေတြ႔ဒူးေတြ႔ ခံလိုက္ရေသာ သခၤန္းစာမ်ား ရရိွလိုက္ျခင္းသည္ကိုပင္ အျမတ္ဟုယူဆစရာရိွပါေတာ့သည္။ ၎တို႔ကို ေပါက္ကြဲေဖာ္ျပရန္ ကၽြန္ေတာ္မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ပါ။

၁။ ကာယဗလသည္ အစြန္းေရာက္ေသာ အားကစားျဖစ္သည္။

အကယ္၍ စာဖတ္သူသည္ ကိုယ္အားတဲ့အခ်ိန္ေလးမွာ တျခားအလုပ္ေတြလုပ္ကိုင္ေနရင္းက က်န္းမာေရးေလးအတြက္ ေဆာ့ကစားရံုေလးပါဟု ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ ယခုေဖာ္ျပမည္မ်ားသည္ ၾကမ္းတမ္းအစြန္းေရာက္ေသာ စကားလံုးမ်ားျဖစ္ေနႏိုင္သည္။ ကာယဗလကို အႏူေတာမွာ လူေခ်ာျဖစ္ရံုေလးတင္မဟုတ္ပဲ ထင္ရွားျပတ္သားေသာ ဗယ္လီေျခာက္လံုးႏွင့္ ဟာက်ဴလီလို တင့္တယ္ခုိင္မာေသာ ကိုယ္ကာယတည္ေဆာက္ခ်င္ သူမ်ားအတြက္ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤျပိဳင္ပဲြအတြက္ ျပင္ဆင္စဥ္ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးပတ္ေလာက္ကတည္းကစျပီး မႏ ၱေလးေတာင္ကို တေန႔သံုးေခါက္တက္သည္။ (မႏ ၱေလးမွာ ဆမသင္တန္းသြားတက္ေနေသာေၾကာင့္ မႏ ၱေလးေရာက္ေနသည္။) ေရေသာက္ဖို႔ကို ပံုမွန္ေသာက္ေနက် တစ္ခြက္ကို တစ္၀က္ပဲဲထည့္ကာ ေသာက္သည္။ ငါးကို ေရလံုျပဳတ္သည္။ အိုးခင္းမွာ ၾကံေခ်ာင္းေလးေတြခင္းျပီး ဂ်င္းႏွင့္ ၾကက္သြန္ျဖဴႏွင့္သာ ဆီဆားဟင္းခ်ဳိမႈန္႔မပါ ျပဳတ္စားသည္။ ထမင္းကို တေန႔လံုးမွ ပန္းကန္တ၀က္ေလာက္သာစားသည္။ တစ္ေန႔ႏွစ္ၾကိမ္ခြဲကစားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေပါင္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ျပဳတ္က်သြားသည္။ ေကာင္းလိုက္တာ။ လံုေလာက္ျပီမဟုတ္လား။

လံုး၀မဟုတ္ပါ။ ထိုအရာမ်ားသည္ ကာယဗလတြင္ ကေလးကစားစရာသာျဖစ္သည္။ မယံုမရိွပါႏွင့္။ ဒါသည္ တကယ့္ကို beginner ေလးေတြလုပ္သင့္ေသာ အရာျဖစ္သည္။ ေမာင္ျမန္မာသည္ professional တို႔၏ ပြဲျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ တေန႔ကို ႏွစ္ၾကိမ္ခြဲကစားသည္မွာလည္း မနက္ကို မိနစ္ ၂၀ေလာက္ ဗယ္လီႏွင့္ ေျခသလံုးျဖစ္ျပီး ညေနကို ၄၅မိနစ္ေလာက္ မာဆယ္လ္အၾကီးတစ္မ်ဳိးကစားသည္။ ကၽြန္ေတာ္လံုး၀မွားသြားသည္။ အေၾကာင္းရင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ ထိုက္သင့္သေလာက္ အစြန္းမေရာက္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ကာယဗလတြင္ တျခားေနရာမွာ မျဖစ္ႏိုင္တာေတြျဖစ္ႏိုင္သည္။ အင္တာနက္မွာ ဖတ္သမွ် မွတ္သမွ် ဥပမာ ဘယ္သူ၏ တစ္ပတ္အတြင္ ၁၀ေပါင္က်နည္းစသျဖင့္ fancy information မ်ားသည္ ကာယဗလတြင္ သံုးမရပါ။ ထိုအမိႈက္သရိုက္မ်ားကို ေခါင္းထဲကထုတ္ပါ။ အစြန္းေရာက္ပါ။ ေရာ္နီကိုးလ္မင္းေျပာခဲ့သလို ခ်န္ပီယံတို႔အတြက္ မိနစ္တိုင္း စကၠန္႔တိုင္းသည္ အေရးၾကီးသည္။

တခ်ဳိ႕ခ်န္ပီယံမ်ားဆိုလွ်င္ ႏွစ္ရက္ေလာက္အတြင္း ေပါင္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ အေျပာင္းအလဲရိွတတ္သည္။ တစ္ပတ္ကို ေပါင္သံုးဆယ္ဆိုသည္ကို အသာေလးခ်ႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ေရေသာက္သည္ဆိုသည္ကို တခ်ဳိ႕ေမာင္မ်ားကရယ္သည္။ ကို၀ိုင္းခ်စ္(ကိုေအာင္ေဆြႏိုင္)ဆိုလွ်င္ ေရသန္႔ဗူးအဖံုးႏွင့္တစ္ခြက္သာ အရမ္းဆာမွ ေသာက္သည္။ အငယ္တန္းေမာင္ မင္းေဇာ္ဆိုလွ်င္ ေရမေသာက္ဘဲ ေနလွမ္းထားေသာေၾကာင့္ သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး မီးေလာင္ျမိဳက္ေနသလုိ ခံစားေနရသည္ဟုဆိုသည္။ ဒါေၾကာင့္လည္း တျခားအားကစားေတြမွာ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထမရိွေသာ ကစားရင္း ညွစ္ရင္းအသက္ဆံုးရံႈးသြားခဲ့ရေသာ ကာယဗလေမာင္မ်ား ကမာၻမွာ ရိွခဲ့သည္။

ဘုရားေပးထားေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို အတင္းေျပာင္းလဲရာမွ အတိုက္အခံေတြျဖစ္ခဲ့သလားဟုပင္။ အန္တရီးရက္ မြန္ဇာဆိုလွ်င္ ရုတ္တရက္ေသျပီးေနာက္ ရင္ခြဲစစ္ေဆးၾကည့္ရာ သူ႔ေသြးေတြသည္ လူ႔ေသြးမွ ဟုတ္ပါ့မလားဟုပင္ အလြန္အမင္းျပစ္ေစးေနေၾကာင္းေတြ႔ရသည္။ ေရဓာတ္လံုး၀ခန္းေျခာက္ရာမွ ပိုတက္စီယမ္ဓာတ္ေတြမ်ားျပားလြန္းျပီး ႏွလံုးထိခုိုက္ေသဆံုးသြားျခင္းျဖစ္သည္။ ဤကဲ့သို႔ အစြန္းေရာက္ေအာင္ ေဖာ္ျပေပးေနျခင္းေတာ့ မဟုတ္။ ဆိုလိုျခင္းမွာ ကာယဗလမွာ သူမ်ားထက္ သာခ်င္ထူးခၽြန္ခ်င္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္မွားခဲ့သလို ေတာ္ရံုတန္ရံုေလးလုပ္ျပီး ဘာမွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဟု ဆိုျခင္းျဖစ္သည္။

၂။ ထမင္းစားျခင္းသည္ မွားသည္။

သင့္အိမ္က လူေတြႏွင့္ေတာ့ အတိုက္အခံျဖစ္ရေတာ့မည္။ တခ်ဳိ႕ေမာင္ျမန္မာၾကီးမ်ားကို ေမးၾကည့္လွ်င္ သူတို႔သည္ ဆိုပါစို႔ ယမ္ယမ္ေခါက္ဆြဲတစ္ထုပ္ကို ႏွစ္ရက္ခြဲစားသည္။ ဒါပဲ။ သူတို႔ကာဗိုဟိုက္ဒရိုက္က ဒါပဲျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႔က တေန႔ကို ပန္းသီးတစ္လံုးသာ ကာဗိုဟိုက္ဒရိုက္အေနႏွင့္စားသည္။ တခ်ဳိ႔က ဇီးသီးတစ္လံုးသာစားသည္။ ကိုေအာင္ခိုင္၀င္းဆိုလွ်င္ တခါက ေျခာက္လတိတိ ထမင္းတစ္ေစ့မွ မစားခဲ့ေၾကာင္းေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ႏိုင္ငံျခားမွာလည္းထိုနည္း၎။ မနက္ကို ဂ်ဳံယာဂုေလးတစ္ပြဲႏွင့္ က်န္အခ်ိန္ေတြမွာ broccoli စသည့္ အသီးအရြက္ေတြသာ အမ်ားဆံုးစားသည္။ တခါတေလမွ one banana စသည္ျဖင့္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ စားေနၾကသည့့္ တေန႔ထမင္းသံုးနပ္သည္ ကာယဗလတြင္ အဓိပၸာယ္မရိွ။ ထမင္းစားျခင္းျဖင့္ ခြန္အားတိုးရံုႏွင့္ အဆီတက္ရံုသာရိွသည္။ ဒါဆိုဘာစားရမလဲ။ ခြန္အားတိုးဖို႔ဆိုလွ်င္ ကာဗိုဟိုက္ဒရိုက္သည္ ပရိုတိန္းႏွင့္ အတူတူျဖစ္သည္။(ရရိွေသာ ကယ္လိုရီခ်င္းအတူတူပင္။) ဒီေတာ့ ပရိုတိန္းပဲစားပါ။ အသားတက္သည္မွာ အသားတင္အျမတ္ျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မနက္က်လွ်င္ ထမင္းေၾကာ္အစား မုန္႔ဟင္းခါးႏွင့္ ၾကက္ဥ ငါးလံုး ကေန ဆယ္လံုး(အကာခ်ည္း)စားပါ။ ေန႔လယ္၊ ည ထမင္း၀ိုင္းေတြမွာ ထမင္းပန္းကန္ထဲ အသားေတြခ်ည္းထည့္ျပီး ရိွသမွ် အရြက္ေတြ၊ အသီးေတြႏွင့္ ေရာနယ္စားျပီး ထမင္း၀ိုင္းဆိုသည္က (သင့္အတြက္ ထမင္းမပါသည့္၀ိုင္း) ျမန္ျမန္ထပါ။ ေန႔လယ္အဆာေျပဆိုပါက ကာဗိုဟိုက္ဒရိုက္ေတြကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ပါ။ အသားဓာတ္ေတြ ပဲေတြမ်ားမ်ားစားပါ။ အကယ္၍သင္က ထုထည္မရိွေသးသူပဲ စားခ်င္တာစားဆိုမည္ဆိုပါက သင္လည္း beginner သာျဖစ္လိမ့္မည္။ တကယ့္ pro ေတြသည္ ဘယ္ေလာက္ပင္ေသးပါေစ။ အဲသည့္စည္းမ်ဥ္းကိုသာ လိုက္နာပါလိမ့့္မည္။ ဆက္ဖတ္ပါ။

၃။ ေသးသြားမွာ မေၾကာက္ပါႏွင့္။

ဤသည္မွာ ခါးသီးလြန္းေသာ အလြန္အက်ိဳးရိွသည့္ သခၤန္းစာျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုထည္သမားျဖစ္သည္။ အျမဲတမ္းၾကီးမားေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို ျမတ္ႏိုးသူျဖစ္သည္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အျမဲတိုင္းထြာတတ္ဖူးေသာ ကာယဗလကစားသမားျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဒါသည္ မွားယြင္းေသာ အယူအဆျဖစ္သည္ဆိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္လာသည္္။ သင္သည္္ တစ္လကို လက္ေမာင္း တစ္လက္မ တက္ေအာင္ကစားမည္ဆိုပါက တစ္ႏွစ္ဆိုလွ်င္ ဆယ့္ႏွစ္လက္မ တက္လာလိမ့္မည္။ ႏွစ္ႏွစ္ဆိုလွ်င္ ႏွစ္ဆယ့္ေလးလက္မ။ ဒါသည္ အဓိပၸာယ္လံုး၀မရိွ။ ထိုနည္းတူ ရင္အုပ္တြန္းတြင္ တစ္လကို ဆယ္ေပါင္တိုး တြန္းႏိုင္ရမည္ဆိုျပီး ကစားပါက သင္သည္ ေပါင္တစ္ရာ့ငါးဆယ္တြန္းေနသူျဖစ္ပါက ေနာက္ရွစ္ႏွစ္ေလာက္ဆိုပါက သင္သည္ ေပါင္တစ္ေထာင္ေလာက္ ကို ရင္အုပ္တြန္းႏိုင္မည္ျဖစ္လိမ့္မည္။ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္။ ဤကဲ့သို႔ တြက္ခ်က္လွ်င္ လံုး၀မျဖစ္ႏိုင္။ သည္ေတာ့ အဓိကအခ်က္သည္ ဘာကိုမွ မတိုင္းတာပါႏွင့္။

ဆိုေတာ့ တစ္ခုခုေတာ့ အတိုင္းအတာရိွဦးမွာေပါ့။ ရိွသည္။ လြယ္လြယ္ႏွင့္ အထိေရာက္ဆံုးတိုင္းတာနည္းတစ္ခုရိွသည္။ အခုထိုင္ေနရင္းႏွင့္ကို တိုင္းတာႏိုင္သည္။ သင့္လက္တစ္ဖက္ကို သင့္ ဗိုက္ကခ်က္၀န္းက်င္နားကို ဆုပ္ကိုင္ျပီး ဆြဲၾကည့္။ အေပ်ာ့အစီအရိအရြဲ အေရျပားကို ဆြဲလို႔ရေနလွ်င္ သင္ ေဘာ္ဒီ၀ိတ္ခ်ရဦးမည္ျဖစ္သည္။ သူမ်ားႏွင့္ မတူ ကိုယ္ကာယဖြံျဖိဳးလိုသူမ်ားသည္ ျပိဳင္ပြဲေ၀းသည္ျဖစ္ေစ၊ ကမ္းေျခသြားလည္ဖို႔ လိုေသးသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘယ္အေျခအေနမွာပဲဲျဖစ္ေစ၊ စခ်ပါေတာ့။ ပရိုတိန္းမွန္မွန္စား။ ကစားခ်ိန္မွန္မွန္ရိွေနလွ်င္ ဘာမွ စိတ္မခုပါႏွင့္။ ခ်ပါ။ ကာဗိုဟိုက္ဒရိုက္၊ အဆီေတြ တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ျပီး စိတ္ႏွလံုးဒံုးဒံုးခ်ျပီး ပါးေတြခြက္၊ မ်က္တြင္းေတြခ်ိဳင့္ေနေအာင္ ခ်ပါ။ လက္ေမာင္းေတြ ေသးသိမ္သြားပါေစ။ စိတ္မပူပါႏွင့္။ ဘာမွ် မတိုင္းတာပါႏွင့္။ ဘယ္သူႏွင့္မွလည္း မႏိႈင္းယွဥ္ပါႏွင့္။ ကိုယ့္ကိစၥကိုယ့္ဘာသာ အသိဆံုး။ အစြန္းေရာက္ေအာင္ခ်ပါ။ ဒါေပမယ့္ ပရိုတိန္းႏွင့္ မွန္မွန္ကစားဖို႔ေတာ့ အာမခံပါ။ ေနာက္ဆံုး အေရျပားဆြဲလို႔မရေအာင္ တင္းေနျပီဆိုမွ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေဘာ္ဒီ၀ိတ္ကို ျပန္တင္ပါ။ အဲသည့္အေရျပားကို အေပ်ာ့အပ်ဲမခံပဲ ထိန္းတင္ပါ။ ဒါမွ ကာယဗလျဖစ္သည္။ ထုထည္ၾကီး ဘယ္ေလာက္ၾကီးၾကီး က်စ္လ်စ္သိပ္သည္းမႈမရိွေသာအခါ အလကားပင္ျဖစ္သည္ ဆိုသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းသိခဲ့ရျပီ။

၄။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဒိုရီယံ ရိတ္စ္မဟုတ္ပါ။

ကမာၻေပၚတြင္ ဒိုရီယံရိတ္စ္လို လိုက္ကစားႏိုင္ေသာ ကာယဗလေမာင္ အနည္းငယ္သာရိွသည္။ တကယ့္ထုထည္ၾကီးမ်ားျဖစ္သည့္ မားကပ္စ္ရူး၊ ရွလီယာကမ့္စသည့္ ေမာင္မ်ားသည္ပင္ ဒိုရီယံရိတ္စ္ႏွင့္အတူ High intensity training ကို လိုက္ကစားရာ သူ႔လိုမ်ဳိး တစ္ေက်ာ့အတြင္း အကုန္ထိေရာက္ေအာင္ မကစားႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ တစ္ေက်ာ့အတြင္းမွာ မီးကုန္ယမ္းကုန္ ညွစ္ကစားဖို႔ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားသည္ ဒိုရီယံရိတ္စ္မွာသာ ရိွႏိုင္သည္။ ဒါလည္း သူ႔ကစားသက္တမ္း ေနာက္ပိုင္းမွာမွ အဲသည္လို ကစားႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ သူကိုယ္တိုင္လည္း ကစားသမားမ်ားကို အဲသည္လို တစ္ေက်ာ့တည္းမွာ ၆-၁၀ၾကိမ္အတြင္း အျပီးသတ္ကစားဖို႔ရာ မ်ားေသာအားျဖင့္ အားမေပးခဲ့ပါ။ အဲသည့္ေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းကို ေခတၱေမ့ထားၾကစို႔။ ထို႔အတူ ဂ်င္မ္ေတြမွာ သင္ေပးေနသည့္ တျဖည္းျဖည္း အေလးတိုး ေနာက္ဆံုး ၆-၈ၾကိမ္ဆိုသည့္ အယူအဆကိုလည္း လြင့္ပစ္ၾကပါစို႔။

အခုကစားရမွာက အေက်ာ့တိုင္းလိုလိုကို ၁၅-၂၀ၾကိမ္ ကစားရန္ျဖစ္သည္။ ဒါမွ ကၽြန္ေတာ္ ညွစ္တတ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဆရာသမားမ်ားက မိန္႔ဆိုၾကသည္။ တကယ္လည္း ရိွသမွ် ေမာင္ျမန္မာအားလံုးကို ေမးၾကည့္ပါ။ သူတို႔ အဲသည့္အတိုင္းကစားခဲ့ၾကသည္။ ႏိုင္ငံျခားက ေကာင္ေတြႏွင့္ မႏိႈင္းယွဥ္ႏွင့္။ သူတို႔ကိုယ္ကာယႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္ကာယ တံု႔ျပန္မႈျခင္းမတူ။ သူတို႔သည္ နဂိုကတည္းက အရိုးအဆစ္ၾကီးမားျပီး ၾကြက္သားမ်ား က်ယ္ျပန္႔ၾကသူမ်ား။ သူတို႔အတြက္ muscle damage ျဖစ္ရံုႏွင့္ ၾကီးျပီျဖစ္သည္။ ဒါေၾကာင့္ မာဆယ္လ္ေတြကို အျပင္းထန္ဆံုး အၾကိမ္အနည္းငယ္ျဖင့္ ဖ်က္ဆီးရံုပင္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က် အရိုးအဆစ္ေသးသူမ်ားျဖစ္သည္။ ၾကီးထြားဖို႔ရန္ဆိုလွ်င္ ပိုျပီး ပင္ပင္ပန္းပန္းကစားရမည္။ အၾကိမ္မ်ားမ်ားကစားျခင္းျဖင့္ ၾကြက္သားမွ်င္မ်ားထဲမွ new growth ကို ရေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္ေပးသလိုုျဖစ္သည္။ ျပီးေတာ့ ၁၅-၂၀ၾကိမ္ကစားပါဆို၍ အေလးေလွ်ာ့ခိုင္းျခင္းမဟုတ္။ အမ်ားဆံုးမွ ၂၀% ေလာက္သာေလွ်ာ့ပါ။ ဥပမာ — ေပါင္၂၅၀ႏွင့္ ၁၀ၾကိမ္ ေအာက္ပိုင္း ထိုင္္ႏိုင္လွ်င္ ေပါင္ ၂၁၀ျဖင့္ ၁၅-၂၀ၾကိမ္ေလာက္ရေအာင္ကစားပါ။

အဓိကသည္ ၆ၾကိမ္ကေန ၈ၾကိမ္ဆိုသည့္ အယူအဆကို ေဖ်ာက္လိုက္ပါ။ အနည္းဆံုး ၁၅ၾကိမ္ မရ ရေအာင္ ကစားမည္ဟု ၾကိမ္း၀ါးကစားပါ။ အေလးေလွ်ာ့ျပီး သက္သက္သာသာ ၁၅ၾကိမ္ကို ဆိုလိုျခင္းမဟုတ္ဟု စိတ္၀ယ္မွတ္ယူပါ။ အစြန္းေရာက္ေအာင္သြားပါ။ တေန႔ေသာအခါ ဒိုရီယံရိတ္စ္လို ခႏၶာရျပီဆိုမွ ၆ၾကိမ္ ၈ၾကိမ္ကစားလိုပါက ကစားႏိုင္သည့္ စိတ္စြမ္းအား အဲသည့္အခါ ရေလာက္ျပီျဖစ္သည္။

၅။ တေန႔ ရွစ္နာရီသည္ အခ်ိန္ျဖဳန္းျခင္းမဟုတ္ပါ။

ဤ ေနာက္ဆံုးသင္ခန္းစာသည္ ကၽြန္ေတာ္ လ်စ္လ်ဴရႈခ်င္ဆံုး lesson ျဖစ္သည္။ ခါးသီး၀မ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းေနေပမယ့္ အမွန္တရားၾကီးျဖစ္သည္။ ကာယဗလတြင္ ေအာင္ျမင္လိုလွ်င္ တစ္ညကို အနည္းဆံုး ရွစ္နာရီကေန ဆယ္နာရီေက်ာ္ထိ ေတာက္ေလွ်ာက္အိပ္ရမည္ျဖစ္သည္။ အိပ္ေရးမ၀လွ်င္လည္း အစားအေသာက္လိုက္ႏိုင္လွ်င္ ျပီးတာပဲဟု သင္ထင္ေနပါလား။ ကၽြန္ေတာ္ အဲသည့္လိုတေလွ်ာက္လံုး ထင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ရံႈးျခင္းမလွ ရံႈးခဲ့ေလျပီ။

ဆရာ၀န္ဇာတာပဲပါလို႔လား။ ကၽြန္ဇာတာပဲဲပါလို႔လားမသိ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ တစ္ေန႔ကို ငါးနာရီထက္ပိုအိပ္မိလွ်င္ပင္ အျပစ္ၾကီးတစ္ခုလို ခံစားမိစျမဲျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္စားခဲ့သည္။ ညသန္းေခါင္လည္း အသားေတြ ထိုင္၀ါးေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာႏွင့္ ခြန္အားေတြကို ယုတ္ေလွ်ာ့မသြားေအာင္ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ … သို႔ေသာ္ … ႏွေျမာစရာေတြသည္ ၾကြက္သားမ်ား၏ စြမ္းရည္မ်ားျဖစ္သည္။ သဘာ၀ကို လွည့္စားလို႔မရပါ။ မအိပ္ေတာ့ ၾကြက္သားေတြ ေကာင္းေကာင္း အနားျပန္မျပည့္ႏိုင္ျဖစ္သည္။ ဘယ္ေလာက္ပင္ ကစားကစား ႏြမ္းနယ္ေနေသာ ျမင္းကို ၾကာပြတ္ႏွင့္ ရိုက္သလိုပင္။ စိတ္ညစ္ညူးစရာေတြျဖစ္ျပီး ခရီးမတြင္ျဖစ္ေနသည္။

အိတ္္ေပါက္ႏွင့္ ဖားေကာက္သလို အခ်ိန္ေတြေရာ၊ အစားအေသာက္ေတြေရာ ျဖဳန္းတီးသလိုျဖစ္ေနသည္။ အမွန္ဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ အရပ္အေမာင္းႏွင့္ဆို ၾကြက္သားထုထည္သည္ ေသးေကြးေနသည္။ သည္ထက္ပိုျပီး ၾကီးထြားရဦးမည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေကာင္းေကာင္း အိပ္ရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ လုပ္စရာေတြကို တျခားအခ်ိန္ေတြမွာ ျပီးေအာင္လုပ္ပါ။ အိပ္ေရးကို အပ်က္မခံပါႏွင့္။ ၾကားရတာခါးသီးေပမယ့္ အမွန္တရားၾကီးျဖစ္သည္။ ေကာင္းေကာင္းအိပ္ျပီးသည့္ေနာက္ မွန္ထဲၾကည့့္လိုက္လွ်င္ပင္ ကစားထားေသာ ၾကြက္သားေတြသည္ ေဖာင္းၾကြတင္းကားေနသည္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ကစားဖို႔ ခြန္အားေတြလည္း ျပန္ျပည့္လာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တေန႔ရွစ္နာရီကို အခ်ိန္ျဖဳန္းသည္ဟု ယူဆသူကား အိတ္ေပါက္ႏွင့္ ဖားေကာက္သူသာျဖစ္၏။

အထက္ပါသင္ခန္းစာမ်ားကို ေပါ့ေပါ့တန္တန္ပဲ ယူဆကာသင္ဖတ္မိသလား။  သင္ကစားေနသည့္ ဂ်င္မ္မွာ ဒီတစ္ခါျပန္သြားကစားလွ်င္ ေဘးဘီကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ပါဦး။ ဘယ္သူသည္ အလြန္လွ်င္ျမန္စြာ ၾကီးထြားျပတ္သားလာပါသနည္း။ တစ္ေယာက္မွ ရိွမည္မဟုတ္!….  အာႏိုးတို႔လို အလြန္ၾကိဳးစားၾကသည့္ ေခတ္မွာပင္လွ်င္ သူတို႔ႏိုင္္ငံ၏ ကစားခန္းမက်ယ္ၾကီးမ်ား၌ တကယ္တိုးတက္လာေသာ ကစားသမားကို ဆယ္ေယာက္တြင္ တစ္ေယာက္ေတြ႔ခဲလွ၏ဟု ဆိုခဲ့သည္။ ဘာေၾကာင့္ဆို ကာယဗလသည္ အစြန္းေရာက္သာအားကစားျဖစ္သည္။ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သေဘာထားသူမ်ားအတြက္ က်န္းမာေရးဟုဆိုကာ အခ်ိန္ျဖဳန္းသည့္ ေနရာသာျဖစ္သည္။ တကယ္က်န္းမာေရးအတြက္သာဆိုလွ်င္ မနက္ခင္း အျပင္ထြက္ လမ္းေလွ်ာက္၊ စက္ဘီးစီးတာက ပိုအက်ိဳးရိွေသးသည္။ ဤအေလးေတြႏွင့္ ကစားမေနပါႏွင့္။ အခ်ိန္တန္သြားကစားလိုက္ အိမ္မွာ ၾကံဳတာေလး စားလိုက္ဆိုလွ်င္ေတာ့ လွပခန္႔ညားေသာ ကိုယ္ကာယတစ္ခု ဘယ္ေတာ့မွ ပိုင္ဆိုင္မည္မဟုတ္သည္မွာ အမွန္ပင္။ သူလိို ကိုယ္လို လူတစ္ေယာက္ အျဖစ္ကေန ဘယ္ေတာ့မွ တတ္လွမ္းႏိုင္မည္မဟုတ္။

Related posts:

1. လီေဟနီ၏ အေကာင္းဆံုးအေျခအေန
2. ကိုယ္ကာယ ေလ့က်င့္မႈတြင္ မွားတတ္ေသာ အမွားမ်ား ၉
3. ထိပ္ဆံုးက အစားအေသာက္ ၄၀
4. ကိုယ္ကာယထဲ ေရျဖည့္သင့္သည့္ အေၾကာင္း
5. ျမန္မာ့ ကာယဗလ ေလာက ပိုမိုတိုးတက္ေစခ်င္